Friday, June 4, 2021

சார்ந்தாரைக் காப்பவன்


 மனிதனாகப் பிறந்தால் பிறந்தது முதல் இறுதி வரை யாரேனும் ஒருவரையோ பலரையோ சார்ந்தே வாழ வேண்டியிருக்கிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் தாயின் அரவணைப்பும், பாலகனானது முதல் கல்வி கற்கும் வரை தந்தையின் கண்காணிப்பும் கல்வியைப் போதிக்கும் குருவின் கருணையும் , மணம் செய்து கொண்டபின்னர் மனைவியின் துணையுடன் செய்யும் அறமும், முதுமைக் காலத்தில் மக்களும் மனைவியும் ஆற்றும் சேவையும்,  உடலை நீத்தபின்னரும், உறவினர்கள் முறைப்படி இறுதிக் கடன்களை ஆற்றுவதும் போன்ற சேவைகளைப் பலரும் செய்யும்படியாக வாழ்கிறோம்.  

இன்பதுன்பங்கள் இல்லாதவன் ஈசன் ஒருவனே. “ இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே” என்று சிவபுராணத்தில் மாணிக்கவாசகர் குறிப்பிடுகின்றார். இன்பதுன்பங்களை சமமாகப் பாவிப்பது எல்லோருக்கும் எளிய செயல் அல்ல. இன்பம் வந்தால் ஆகாயம் அளாவக் குதிப்பதும் துன்பம் வந்தால் துவண்டு போவதும் மட்டுமே நம்மால் இயலும். அப்படியானால் உலகில் நீடு வாழவும் துன்பம் நீங்கி என்றும் இன்பம் துய்க்கவும் வழி இல்லையா என்ற கேள்வி எழுவது இயற்கை. இறைவனது மலரடிகளை நம்பி அடைக்கலமாக வாழ்பவர் நிலமிசை நீடு வாழ்வார் என்கிறார் திருவள்ளுவர். இவ்வுலக இன்ப வாழ்க்கைக்கும் அவ்வுலகம் பெற்றுப் பிறவாத நிலை பெறுவதற்கும் இறைவனது அருள் வேண்டும் என்பது இதனால் அறியப்படுகிறது.

இறைவன் ஏன் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை? அவனது உருவம் தான் என்ன? அவனை வழிபட்டால் ஈடேற முடியுமா? உலகில் இத்தனை மதங்களும் பல்வேறு கடவுள்களும் இருப்பதன் நோக்கம் என்ன? இறைவனைக் கண்டவர்கள் உண்டா ? பிறப்பும் இறப்பும் எதனால் ஏற்படுகிறது? எல்லோரும் ஒருபோல வாழாததன் காரணம் என்ன? பிணியும் முதுமையும் ஏற்படுவது எதனால்? அவற்றை வெல்ல முடியுமா? நல்லவர்களும் துயரங்களை எதற்காக அனுபவிக்கிறார்கள்? தீயவர்கள் பலர் சுகவாசிகளாகத்  திரிகிறார்களே!  தீயவர்களில் பலர் தண்டிக்கப்படாதபோது தெய்வம் இருக்கிறதா என்ற எண்ணம் ஏற்படாதா? இதுபோன்ற கேள்விகள் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் எழுவது இயற்கை.

மேற்கண்ட கேள்விகளுக்கு அனுபவத்தால் விடை காண்பது சிறந்தது. அந்த அனுபவம் எவ்வாறு ஏற்படுகிறது என்றால் குருமூலமாகவும் அறவழி நூல்களாலும், அவ்வழியைக் கடைப் பிடிப்பதாலும் ஆலய தரிசனங்களாலும் கைகூடுவது சாத்தியம். ஆனால் எல்லோருக்கும் ஒரேவிதமான அனுபவம் ஏற்படுவதில்லை. பலருக்கு முதுமைக் காலம் வரை அவ்வித எண்ணமே ஏற்படுவதில்லை. சிலருக்குப் பிணி வந்தபோது முதிர்ச்சி ஏற்படும். “ நோயுளார் வாய் உளான்” என்பார் சம்பந்தர். இன்னும் சிலருக்கு வாழ்நாள் முழுவதுமே தெய்வ சிந்தனையோ அல்லது தன்னை இறைவனருள் பெறுவதற்கு உயர்த்திக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணமோ இருப்பதில்லை.

தன்னைத் தயாராக ஆக்கிக் கொள்வதே வாழ்வின் நோக்கம் என்று எப்பொழுது தோன்றுகிறதோ அப்பொழுதே விருப்பு வெறுப்பு மெதுவாக நீங்க ஆரம்பிக்கிறது. உடலைப் பற்றிய கவலை நீங்குகிறது. பிணிகள் அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. ஆத்ம ஞானம் பிறக்கிறது.  இவ்வாறு வேதாந்த ஞானம் ஏற்பட்டால் முக்தி வரம் வேண்டும் இயல்பு வந்து விடுகிறது. இறைவன் தனக்குள் இருப்பதை மெல்ல அறியும் நிலையும் கிட்டி விடுகிறது.  

திருவோட்டையும் செம்போன்னையும் எவ்வாறு சமமாகப் பாவிக்க முடியும் என்பதே வினா. அதற்கான ஒரே வழி நம்மை நாம் ஆயத்தப் படுத்திக் கொள்வதேயாகும். தகுதி ஏற்பட்டால் ஒழிய பாசம் களைவது இயலாததொன்று. பாசத்தைப் பிறர் துணை இன்றி நாமே களைந்து கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டால் நிச்சயமாக முடியாது என்கின்றன சித்தாந்த நூல்கள். இறைவனது கருணையாகிய பற்றுக்கோடு இல்லாமல் உயிர்கள் ஞானம் பெற சாத்தியமே இல்லை என்று அந்நூல்கள் கூறுகின்றன. “ பாசமான களைவார்” என்று அதனை இறைவனது தனிப் பெருங் கருணையாகப் புகழ்வார் ஞானசம்பந்தர். நம்மைத் தயார் படுத்திக் கொள்ளும் வழிகளைத் தெளிவாகத்  திருவாவடுதுறை என்ற தலத்தின் மீது அவர் பாடியருளிய பதிகத்தால் அறியலாம். தன்  நெஞ்சுக்குச் சொல்வது போல் நமக்காக  இரங்கி உபதேசம் செய்வதை அப்பதிகம் முழுதும் காணலாம். அவரது நிகரற்ற பக்தியின் வெளிப்பாட்டை அப்பதிகத்தில் நாம் காண முடிகிறது.   “நற் கொன்றையான் அடியலால் பேணா எம்பிரான் சம்பந்தன்” என்று அவரை சுந்தரர் சிறப்பித்து அருளிச் செய்துள்ள திருத்தொண்டத்தொகை வரிகளும் இக்கருத்துக்கு அணி செய்கின்றன.

“ இடரினும் தளரினும் எனது உறு நோய் தொடரினும் உனகழல் தொழுதெழுவேன்”

“ வாழினும் சாவினும் வருந்தினும் போய் வீழினும் உனகழல் விடுவேனல்லேன்”

“ நனவினும் கனவினும் நம்பா உன்னை மனவினும் வழிபடல் மறவேன்”

“ தும்மலோடு அருந்துயர் தோன்றிடினும் அம்மலர் அடியலால் அரற்றாது என் நா “

“கையது வீழினும் கழிவுறினும் செய்கழல் அடியலால் சிந்தை செய்யேன்”

“ வெந்துயர் தோன்றியோர் வெருவுறினும் எந்தாய் உன் அடியலால் எத்தாதென் நா”

“ வெப்பொடு விரவி ஓர் வினை வரினும் அப்பா உன் அடியலால் அரற்றாதென் நா “

“பேரிடர் பெருகி ஓர் பிணி வரினும் சீருடைக் கழல் அலால் சிந்தை செய்யேன்”

“ உண்ணினும் பசிப்பினும் உறங்கினும் நின் ஒண் மலர்க்கழலலால் உரையாதென் நா”

“பித்தொடு மயங்கி ஓர் பிணி வரினும் அத்தா உன் அடியலால் அரற்றாதென் நா”  

என்ற வரிகள்,  நமக்கு  எவ்விதத் துயரத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவத்தையும் கொடுக்க வல்லன. நாள் தோறும் இதனைப் பாராயணம் செய்யச் செய்ய அந்நிலை அடைவதற்காக  அடி எடுத்து வைக்கிறோம் என்பதை நமது  அனுபவத்தால் அறிய முடிகிறது. இந்த ஞான முதிர்ச்சி ஒன்றே நம்மைப் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுவித்துப் பேரின்பமாகிய சிவானந்தம் பெற ஆற்றுப் படுத்தும். உலகியலைச் சாராது இறைவனைச் சார்வதன் உண்மையும் வெளிப்படுகிறது.

Tuesday, April 13, 2021

 

  பன்னகாபரணர்


பாம்பு என்றால் படையும் அஞ்சும் என்பார்கள். ஒலி எழுப்பிக் கொண்டு சீறுவதால் அதற்கு அரவு என்றும் அரவம் என்றும் பெயர். அரா என்றும் சொல்வது உண்டு. அரனுக்கு ஆபரணமாக விளங்குவதால் அரவம் ஆயிற்றோ என்று கூடக் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். இதன் நஞ்சும் பணமும் ஒருவனை அழிக்க வல்லனவாதலின் பாம்புக்குப் பணம் என்றும் பெயர் உண்டு. சீறும் பாம்பைக்கண்டு அஞ்சாதார் யாரே உளர் ? புற்றுக்குள் அது வாழ்ந்தாலும் அப்புற்றுக்கு அருகே பயந்தே போக வேண்டியிருக்கிறது.

மேட்டுப்பாளையத்திலிருந்து  உதக மண்டலம் செல்லும் வழியில் அரவங்காடு என்ற ஊர் இருக்கிறது.ஒருவேளை அங்கு பாம்புகள் மிகுதியாக இருந்திருந்து  அப்பெயர் வந்திருக்கலாம். இப்போதும் சில கிராமங்களில் ஊரின் புறத்தில் யாருமே அணுக முடியாத அளவுக்குப் புதர்கள் மண்டி இருக்கும் இடங்களில் ஏராளமான பாம்புகள் காணப் படுவதாகக் கூறுகின்றனர். கோயில்களின் பாழடைந்த கோபுரங்களில் இவை தஞ்சம் அடைவதும் உண்டு. இவ்வளவு ஏன்? கிராமங்களிலும், வயல்கள் சூழ்ந்த சிறிய நகரங்களிலும் வீடுகளுக்குள்ளேயே  பாம்புப் பிரவேசம் நடைபெறுவதும் உண்டு. அவ்விடத்தை விட்டு அகலுவதற்கு முன்பாகத் தன் சட்டையை உரித்துவிட்டுச் செல்வதை இன்றும் காணலாம். மழைக் காலங்களில் ஒதுங்குவதற்காக வீடுகளில் தஞ்சம் அடைவதை அதிகமாகப்  பார்க்க முடிகிறது.

விந்தை என்னவென்றால், பாம்பானது சிவலிங்கப் பெருமானைச் சுற்றிக் கொண்டு படம் எடுத்து நிற்பது தான்! சில ஆண்டுகள் முன் குடந்தைக்கு அண்மையில் உள்ள தேப்பெருமானல்லூரில் ஒரு பாம்பு கருவறைக்குள் நுழைந்து சிவலிங்கமூர்த்தியைச் சுற்றிக் கொண்டதைப் படம் எடுத்து அதைச் சமூக வலைத் தளங்கள் வாயிலாகப்  பலரும் கண்டனர்.

பாம்புக்கும் பரமசிவனுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று சிலர் சந்தேகிக்கலாம். காளஹஸ்தியில் பாம்பு சிவபிரானைப் பூஜித்ததாகக் கூறுவார்கள். மனிதர்களே மட்டுமல்லாமல் யானை,பாம்பு,சிலந்தி ,ஈ, எறும்பு, காக்கை, அணில், குரங்கு போன்ற எத்தனையோ உயிரினங்களும் இறைவனைப் பூஜித்ததாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. இருந்தாலும் பாம்பை அதிகமாகவே தொடர்பு படுத்திக் கூறுவதன் காரணம், அதனை சுவாமி, தனது திருமேனியில் விருப்பத்தோடு அணிவதே  ஆகும் . அதனால்  பன்னகாபரணன் என்ற நாமமும் வந்து விட்டது.  திருத்துறைப்பூண்டிக்கு அருகிலுள்ளதும், கருவூர்த் தேவரின் திருவிசைப்பா பதிகம் பெற்றதுமான முகத்தலை(பன்னத் தெரு) என்ற தலத்தில் மூலவருக்குப் பன்னகாபரணர் என்ற திருநாமம் வழங்கப்படுகிறது. பாம்பானது வெறுமனே திருமேனியின் மீது ஊரவில்லை. அது வழிபாடும் ஆகும் என்பதை ஞான சம்பந்தர் தனது திருநீற்றுப் பதிகத்தில், “ அரா வணங்கும் திருமேனி ஆலவாயான்” என்று அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்.

ஐந்து தலை நாக வடிவில் மூலவருக்குப் பல இடங்களில் கவசம் அணிவிக்கப்படுகிறது. அரச மர மேடைகளில் உள்ள நாகப் பிரதிஷ்டை களில், இரு புறமும் நாகங்கள் நிற்க, நடுவில் சிவலிங்கப்பெருமான் காட்சி அளிப்பதைப் பார்த்திருக்கலாம். பல கோயில்களில் சுவாமிக்கு நாக நாதர் என்ற பெயரும் உண்டு. திருநாகேசுவரத்திலும்,குடந்தைக் கீழ்க் கோட்டத்திலும், நாகேச்வரர் என்ற பெயர் உள்ளதைக் காணலாம். நாகை,  நாகூர் ஆகிய சிவத்தலங்களிலும் நாகத்தைத் தொடர்பு படுத்தியே ஊர்ப் பெயர்கள் வழங்கப்படுகின்றன. திருப்பாம்புரத்தை சர்ப்பபுரி என்பதும் நோக்கற்பாலது.

பெருமான் கச்சையாகக் கொண்ட பாம்புக்கு ஐந்து தலைகள் உண்டு என்பதை, “ ஐந்தலை அரவு கொண்டு அரைக்கு அசைத்த சந்த வெண் பொடி சங்கரனே”  என்ற ஞானசம்பந்தர் வாக்கால் அறியலாம். இக்கருத்தை, அவர் அருளிய திருவெழு கூற்றிருக்கையிலும், “ ஐந்தலை அரவம் ஏந்தினை” என்றமை காண்க.  பாம்பு கடித்து மாண்ட அப்பூதி அடிகளின் மகனை உயிர்ப்பிக்க அப்பர் சுவாமிகள்  பாடிய பதிகத்தில்,      “ பத்துக்கொலாம் அவர் பாம்பின் கண் பாம்பின் பல் “ என்று சற்று விரிவாகவே குறிப்பிடுகிறார்.

பாம்பானது இறைவனுக்கு ஆபரணமான புராண வரலாற்றையும் இங்கே நினைவு கூற வேண்டும். தாருகாவனத்து முனிவர்களின் செருக்கை அடக்கி அவர்களுக்கு ஞானம் உபதேசிக்கும் பெருங்கருணையுடன் பிக்ஷாடன மூர்த்தியாக எழுந்தருளியதைக் கண்டு பொறாத முனிவர்கள் ஆபிசார வேள்வி செய்து, அதிலிருந்து எழுந்த புலி, நாகம்,முயலகன், யானை ஆகியவற்றைப் பெருமான் மீது ஏவினர். புலியும் யானையும் அவருக்கு ஆடைகள் ஆயின. முயலகனைப் பாதத்தின் கீழ் வைத்தார். நாகமோ அவருக்கு ஆபரணம் ஆயிற்று. “ பூண்பதுவும் பொங்கரவம்” என்பது திருவாசகம்.

பாம்பாகிய இந்த அணிகலனோ பெருமானது சிரத்திலும், கரங்களிலும், மார்பிலும் இடையிலும் தவழ்கிறது. முடிமேலிருக்கும் பாம்பும் சந்திரனும் ஜன்மப் பகைவர்களானாலும் பகையே இல்லாத இடத்தை அல்லவா அடைந்து விட்டார்கள்! “ பாம்பொடு திங்கள் பகை தீர்த்து ஆண்டாய் ” எனப் பாடுகிறார் அப்பர் பெருமான். “ அரவும் பிறையும் பற்றி ஊரும் பவளச் சடையான்” என்பது சுந்தரர் வாக்கு.

அவனணியும் பாம்போ கண்டோரை அஞ்சுவிக்கும் கரு நிறம் கொண்டது போலும்! தில்லையில் நடராஜப் பெருமானைப் பாடும் சுந்தரரும், “கடுத்தாடும் கரதலத்தில் தமருகமும் எரி அகலும் கரிய பாம்பும் பிடித்தாடி” எனப் பாடியருளுவார். இவ்வாறு கையைச் சுற்றியும் பாம்பு விளங்குவதை,” பலிக்கு ஓடித்திரிவார் கைப் பாம்பு கண்டேன் “ என்று தான் கண்ட காட்சியை அற்புதமாகப் பாடி மகிழ்வார் நாவுக்கரசர்.  மலைப்பாம்பையும் பரமன் ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதை சம்பந்தப் பெருமான், “ பாலூறும் மலைப் பாம்பும்” என்பார் நாலூர் மயானப் பதிகத்தில்.        

பாம்போ அடிக்கடி இரைக்க (ஒலி  எழுப்ப) வல்லது. சீறும் தன்மையது.  திருப்புகலூர் மீதமைந்த ஓர் பாடலில், “ இரைக்கும் பாம்பும் எறிதரு திங்களும் “ என வரும் தொடர் இதனைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

மூவேந்தர்களுடன் திருப்பரங்குன்றத்தை அடைந்த சுந்தரர், பரங்குன்ற நாதர் மீது பாடிய தேவாரத் திருப்பதிகம் மிக்க நயம் வாய்ந்தது. அதில் பெருமானது திருமேனியில் பாம்புகளைக் கண்டால் அச்சமாக இருக்கிறது என்றும் அதன் காரணமாக அவருக்கு ஆட்செய்யவே அஞ்சுகின்றேன் என்றும் பாடியுள்ளார். ( ஆனால் அவரே, திரு நாட்டியத்தான்குடியில் பாடுகையில், “ பூண் நாண் ஆவதோர் அரவம் கண்டு அஞ்சேன்” என்றும் பாடியமை ஒப்புநோக்கற்குரியது). 

“ ஆர்த்திட்டதும் பாம்பு கைக்கொண்டதும் பாம்பு

   அடிகேள் உமக்கு ஆட்செய்ய அஞ்சுதுமே .” என்பது அப்பதிகத்தில் காணப்படும் தொடர். நீலகண்டத்தைச் சுற்றி ஓர் பாம்பு. தோள்களைச் சுற்றிலும் பாம்பு.சிரத்தின் மீதும் , கச்சணிந்த இடையிலும் ,கரங்களிலும் பாம்புகள். இவற்றைத் தொகுத்து நாவலூர் பெருமான் அருளும் பாடலைக் காண்போம்.

பறைக்கண் நெடும் பேய்க்கணம் பாடல் செய்யக்

   குறட்பாரிடங்கள் பறை தாம் முழங்கப்

பிறைக் கொள் சடை தாழப் பெயர்ந்து நட்டம்

    பெருங்காடரங்காக நின்று ஆடல் என்னே

கறைக் கொள் மணிகண்டமும் திண் தோள்களும்

     கரங்கள் சிரம் தன்னிலும் கச்சும் ஆகப்

பொறிக் கொள் அரவம் புனைந்தீர் பலவும்

     பொழிலார் திருப்புத்தூர்ப் புனிதனீரே.

அவன் ஏது உடுத்து, ஏது சூடி, ஏது அமுது செய்தால் என்ன?  அத்தனையும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது என்று பரவசப் படுகிறார் அப்பர் பெருமான். அவனது சடை மீது  படமெடுத்து ஆடும் நாகம் இருப்பதும் அவனுக்கு அழகாகத்தான் இருக்கிறது என்பார் அவர்.

கடமணி வண்ணன், கருதிய நான்முகன் தானறியா

விடமணி கண்டம் உடையவன் தானெனை ஆளுடையான்

சுடரணிந்தாடிய சோற்றுத்துறை உறைவார்சடைமேல்

படமணி நாகம் அன்றோ எம்பிரானுக்கு அழகியதே.  

என்பது அவ்வினிய பாடல்.    

Wednesday, March 24, 2021

பழியும் பாவமும்


“முன்னம் என்ன பாவம் செய்தேனோ தெரியவில்லை, என்மீது பழி சுமத்துகிறார்கள்” என்று பலர் மிகுந்த மன வேதனையுடன் வருந்துவதைப் பார்க்கிறோம். இதனால், நாம் செய்த வினைக்கு அல்லது பாவத்திற்கு ஈடாகப் பழி வரும் என்பது இதன் கருத்து. பாவம் ஒன்றும் அறியாத அப்பாவிகள் மீதும் பழி வருகிறதே என்று கேட்டால் அவர்களைப் பற்றி நாம் அறிந்தது அவ்வளவு தான் என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. எனவே, அனுபவிக்க வேண்டிய தீவினைப்பயன்களுள் பழியும் ஒன்று என்பது தெளிவாகிறது. கடும் சொற்களால் ஒருவர் மனத்தைக் காயப் படுத்துபவர்களும் இப்பழியை அனுபவிக்க நேரிடும். அவ்வாறு அனுபவித்தாலொழிய  நாவினால் சுட்ட வடு ஒரு நாளும் ஆறாது. ஞானசம்பந்தரும் இதனை, “உரையினால் வந்த பாவம்” என்று அருளிச் செய்தார். மேலும்  அவர்,  “ பழிப்பாய வாழ்க்கை” என்றார்.  

ஒருசிலர் மேல் அபாண்டமாகப் பழி சுமர்த்துவதன் மூலம் தப்பிக்க முயல்பவர்களும் உண்டு. அப்படிப்பட்ட வஞ்சகர்களுக்கே பாவம் வந்து சேரும் என்ற எச்சரிக்கை தேவையாகிறது. திருவிளையாடற் புராணத்தில் பழியஞ்சிய படலம் என்ற பகுதியை நாம் இங்கு நினைவு கூற வேண்டும்.  காட்டில் தனது  மனைவியோடும், கைக்குழந்தையோடும் சென்று கொண்டிருந்த அந்தணன் ஒருவன் அவளை ஓர் மரத்தடியில் இருத்திவிட்டு  நீர் கொண்டு வரச் சென்றபோது அம்மரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அம்பு ஒன்று காற்றினால் அலைக்கப்பட்டுக்  கீழே இருந்த அப்பெண்ணின் மீது பாய்ந்ததால் அவள் அக்கணமே இறந்தாள். நீர் எடுத்துக் கொண்டு வந்த அந்தணன் இதனைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்று சுற்றிலும் நோக்கும்போது, ஒரு வேடன் அங்கு வரக் கண்டான். அவனே இச்செயலைச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று கருதி, அவ்வேடனைப் பாண்டியனிடம் அழைத்துச் சென்று புகார் செய்தான்.   அந்தணன் கூறியது நடந்திருக்க சாத்தியமே என்று எண்ணிய பாண்டியன் அவ்வேடனைச்  சிறையில் இட்டான். இவ்வாறு அப்பாவி வேடன்மீது வீண் பழி வந்தது.

நீதியே வடிவான சிவபெருமான் இப்பழியிலிருந்து வேடனைக் காத்தருள எண்ணினான் போலும். பாண்டியனும் அவனது மந்திரியும் நகர்வலம் வருகையில் ஓரிடத்தில் எம தூதர்கள் பேசுவதைக் கேட்டனர். அங்கிருந்த வீட்டில் ஒரு திருமணம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. ஒரு காளை ஓடிவந்து மணமகனைக் குத்தி அவன் மரணிப்பான் என்று இத்தூதர்கள் தமக்குள் பேசிக் கொண்டனர். மரத்தின் மேலிருந்த அம்பை  எப்படி விழவைத்து அந்தணனது  மனைவியின் உயிரைக் கவர்ந்தோமோ அவ்வாறே இதுவும் நடக்கும் என்று இயம தூதர்கள் பேசிக் கொண்டனர். சிறிது நேரத்தில் எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு காளை மாடு, மணப் பந்தலில் நுழைந்து மணமகனைக் கொம்பால் குத்தி வீழ்த்தியது. அப்பொழுதுதான் பாண்டியனுக்கு உண்மை விளங்கியது. வேடனுக்குத் தவறாகத் தண்டனை வழங்கியதற்கு வருந்தி உடனடியாக அவனைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தான். அதனால் பெருமானுக்குப் பழி அஞ்சிய சொக்கர் என்று திருநாமம் வழங்கலாயிற்று. “ தேவாரமும் பழிதீர்த்த கடவுள் “ என்று சிவபிரானைப் போற்றுகிறது.

பழியிலிருந்து மீள வழியே  இல்லையா என்று கேட்கலாம். இறைவனிடம் தஞ்சம் அடைவது ஒன்றே வழி என்று தேவாரப் பாடல்கள் நமக்கு உபதேசிக்கின்றன. ஒருசிலவற்றையாவது இங்கு எடுத்துக் காட்டலாம்:

 

1.  பறையும் பழி பாவம் படுதுயரம் பல தீரும்

2. பாசம் தனை அற்றுப் பழியில் புகழாரே.

3. பாடல் பத்தும் வல்லார் மேல் பழி போமே.

4. ஒண்தமிழ் வல்லார்க்கு அறும் பழி பாவம் அவலம் இலரே.

5.கோலக்கா பற்றிப் பரவப் பறையும் பாவமே

திருஞானசம்பந்தரின் திருப்பதிகங்களை ஒதுவதாலும் பழியிலிருந்தும் விடுபடலாம்.அது எவ்வாறு எனில், பாவம் நீங்கி விடுவதாலே என்க.

“ நறும்பொழிற் காழியுள் ஞானசம்பந்தன்

பெறும்பத நல்லூர்ப் பெருமணத்தானை

உறும் பொருளால் சொன்ன ஒண்தமிழ் வல்லார்க்கு

அறும் பழி பாவம் அவலம் இலரே.”

என்ற பாடலால் இதனை அறியலாம்.

பழித்தல் என்பதற்கு ஏசுதல் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஏசுவது போலத் துதிப்பதை நிந்தா ஸ்துதி என்பார்கள். இதனையும் திருமுறைகளில் நாம் காண்கிறோம். பித்தன் என்று ஏசிய போதிலும் அதுவே பெருமானுக்குத் தோத்திரம் ஆயிற்று.

தன்னைக் காக்க முன்வராவிட்டால் பெருமானுக்குப் பழி வந்து சேரும் என்று கூறும் அழகை,  சுந்தரர் வாக்கில், “ நீரே பழிப்பட்டீர் “ என்று வருவதால் அறியலாம். திருவாசகமும் இதைப் போலவே,

“ வேலை நஞ்சுண் மழைதரு கண்டன்

குணமிலி தேய் மதியன் பழைதரு மாபரன்

என்றென்று அறைவன் பழிப்பினையே “

என்றும்,

“ விடின் வெங்கரியின் உரிப்பிச்சன் தோலுடைப்பிச்சன்

  நஞ்சூண் பிச்சன் என்னையும் ஆளுடைப் பிச்சன் என்று ஏசுவனே.”

என்றும் கூறுவது,  அறிந்து மகிழத்தக்கது.