Tuesday, April 17, 2018

தானதருமம்

திருநாவுக்கரசர் 
உலகம் இருக்கும் வரை தானமும் தருமமும் இருக்கும். காக்கைக்குக் கூடக் கரந்து  உண்ணும் தன்மை இருக்கும்போது நமக்கு இருக்க வேண்டாமா ? அளவுக்கு அதிகமாகப் பொருள் ஈட்டியவனுக்கும் பிறருக்குக் கொஞ்சமாவது கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருப்பதில்லை. அதேபோலத்  தனக்கு எவ்வளவு தான் பணம் வந்தாலும் அடுத்தவனுக்கு வருவதில் முழு அளவில்லாவிட்டாலும் அதில் ஒரு பங்காவது கொடுக்க மாட்டானா என்று   போராடும் மனோபாவம் இருப்பவர்களும் உண்டு. தனக்கு மிஞ்சியதை எல்லாம் தானம் செய்யாத மனநிலை வந்துவிட்டதால், பழமொழியைத்  தனக்கு வசதியாக, " தனக்கு மிஞ்சினால்தான் தான் தான தருமம் " என்று மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். அதை ஆயிரம் கோடி சம்பாதித்தவனும் சொல்லலாமா? தானம்  செய்யத் தனக்கு இறைவன் தந்த உயர்ந்த வாய்ப்பாகக் கொண்டு தருமசாலியாக வாழலாமே ! 

ஒருவரிடம் சென்று யாசித்தலை " இரத்தல் " என்கிறோம். வறியவனாக இருந்து யாசிப்பவனைப் பிச்சைக் காரன் என்கிறோம். முன்பெல்லாம் இராப்பிச்சைக்காரனும், கையில் சொம்பு ஒன்றை ஏந்தியபடி சுடும்  உச்சி வெய்யிலில் சாலைகளில் உருண்டு வந்து பிச்சை எடுப்போரையும் பார்த்திருக்கிறோம். சிறுவயதில்  வீட்டு வாசலுக்கு வந்த  ஒரு இராப்பிசைக்காரன்  " அம்மா, பிச்சை போடுங்கம்மா " என்றவுடன், " எங்கம்மாவை நீ எப்படி அம்மா என்று கூப்பிடலாம் என்று நான் அவனிடம் சண்டைக்குப் போனதாக எனது தாயார் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது.  இப்போது கோயில் வாசலிலும் மக்கள் கூடும் இடங்களிலும் பிச்சைக்காரர்கள் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். விடியற்காலையில் வரும் குடுகுடுப் பாண்டிகளையும் இப்போது காணோம். நரிக்குறவர்களைப் பார்ப்பதும் அரிதாகி விட்டது. ஆகவே பிச்சை எடுப்பது குறைந்தாலும், யாசகம் என்பது கடன் என்ற பெயரில் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. 

பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே என்று சொன்னாலும் சொன்னார்கள், வங்கிகளில் கடன் வாங்கியாவது படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். கடன் என்பதும் ஒருவகையில் கௌரவப் பிச்சை தான். அதற்கு சமாதானமாக எவ்வளவு சொன்னாலும் கடன் கடன் தானே !அதில் ஒரே வித்தியாசம்  வட்டியுடன்  திருப்பித் தர வேண்டும் என்பதே. மனசாட்சி உள்ளவர்கள் திருப்பித் தருகிறார்கள். மற்றவர்களோ சட்டமே ஒன்றும் செய்ய முடியாதபோது நாம் ஏன் திருப்பித் தரவேண்டும் என்று ஏமாற்றத் தயாராக இருக்கிறார்கள். 

தானம் என்பது இரக்கத்தின் வெளிப்பாடு. தனது கண்ணில்  குழிவிழுந் தவன் யாசகம் கேட்கும்போதும் மனம்  இர ங்காமல் முகத்தைத் திருப்பி வைத்துக் கொள்பவர்கள் உண்டு.  " கண் குழிந்து இரப்பார்க்கு ஒன்று ஈயேன் "  " சிறுச் சிறிதே இரப்பார்க்கு ஒன்று ஈயேன் " என்பன சுந்தரர் தேவார வரிகள். மண் தானம், பொன் தானம் , கன்னிகா தானம் ,கோ தானம் என்று எத்தனையோ தானங்கள் இருந்தாலும் அன்ன தானம் சிறந்தது என்பார்கள். அதிலும்  மதி சூடும் மகாதேவனின் அடியார்களுக்கு அன்னம் பாலிப்பதை அறுபத்து மூவரில் பலர்  செய்தருளியிருக்கிறார்கள். 

பிக்ஷாடன மூர்த்தியாக வந்த பரமேசுவரனை, " பிச்சைத் தேவா "  என்று அழைக்கிறது திருவாசகம். ஆனால் பெருமான் பிக்ஷைக்காக வந்தது உணவை ஏற்று உண்பதற்கல்ல. தாருகாவனத்தில் பிச்சை எடுத்தது போலத் தோன்றினாலும், அங்கிருந்த நாற்பத்தொன்பதாயிரம் முனிவர்களுக்கும் ஞானப்பிச்சை போட்டருளினான் அல்லவா ?   உண்ணாது உறங்காது இருக்கும் பிரான் இவ்வாறு ஞானோபதேசம் செய்ய எழுந்தருளியபோது, பிக்ஷாடனமூர்த்தியாகத்  தோன்றினான். 

எல்லோரும் ஏதாவது ஒரு வகையில் யாசகம் கேட்பவர்களுக்கு முடிந்த வரையில் உதவ வேண்டும். நான் கஷ்டப் பட்டு சம்பாதித்ததை தானம் செய்வதா என்று எண்ணுகிறார்கள். காஞ்சிப் பெரியவர்கள் ஒரு சமயம் சொன்னார்கள் " நான் சம்பாதித்தது என்று எண்ணாதே. அவை அனைத்தும் இறைவனுக்கு சொந்தம். அவனே எஜமானன். நீ முற்பிறவிகளில் செய்த நற்பயன்களின் பயனாக உன்னை ஈசுவரன் அதற்கு டிரஸ்டியாக நியமித்திருக்கிறார் என்பதை மறக்க வேண்டாம் . ஆயுள் முடிந்தவுடன் அதை விட்டுச் செல்லத்தான் வேண்டும்  அதை உன்னிடம் கொடுத்ததன் காரணம் நீ பிறரூக்கு அதைக் கொண்டு தான தருமங்கள் செய்ய வேண்டும் என்பதே. "   

" இரப்பவர்க்கு ஈய வைத்தார் ஈபவர்க்கு அருளும் வைத்தார் 
   * கரப்பவர் தங்கட்கெல்லாம் கடுநரகங்கள் வைத்தார் ...." 

( * கரப்பவர்: பிறருக்குக் கொடாமல் தனக்கு மட்டுமே செல்வம் உரியது என்று அதனை மறைத்து வைத்துக் கொள்பவர்கள் )

என்று திருவையாற்றுத் திருப்பதிகத்தில் அருளிச்செய்கிறார்  திருநாவுக்கரசர்.   

Thursday, April 12, 2018

சித்தமும் சிவமும்

திருஞானசம்பந்தர்_ முகநூல் படம் 
" பல ஆண்டுகளாக இப்படி இணைய தளத்தில் ஆன்மீகக் கட்டுரைகள் எழுதுகிறீர்களே, இதனால் கண்ட பலன் என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ? எல்லோரும் படிப்பார்கள் என்றும், இது ஏதாவது மாற்றத்தை அவர்களிடம் ஏற்படுத்தும் என்றும் நினைக்கிறீர்களா? எனக்கு என்னவோ உங்கள் நேரத்தை வீணாகச் செலவு செய்கிறீர்கள் என்றே தோன்றுகிறது '  என்று பொரிந்து தள்ளினார் ஒரு ஆப்த நண்பர்.  அவரது ஆதங்கம் நன்றாகவே புரிந்தது. அதில்  உண் மையும் இருந்தது. சுமார் நூறு பேருக்கு அனுப்பினால் பாதிப் பேர்  அதைத் திறந்துகூடப் பார்ப்பதில்லை என்று புள்ளி விவரம் மூலம் அறிகிறோம். மீதி வாசகர்கள் மேலோட்டமாகக் கதை படிப்பதுபோல படித்துவிட்டு மூடி விடுவார்கள் போல இருக்கிறது. சிலர் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே இவருக்கு வேறு வேலை இல்லை, அரைத்த மாவையே அரைப்பார் என்று முகம் சுளித்து விட்டு அழித்து விடவும் வாய்ப்பு உண்டு.  ஐந்துக்கும் குறைவானவர்களே முழுமையாகப் படிப்பவர்கள். சில சமயம் அவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களைப் பின்னூட்டமாக இடுவதும் உண்டு. 

நவீன உலகில் படிக்கவே நேரம் இல்லாமல் போய் விட வாய்ப்பு உண்டு என்பதால் கட்டுரைகளை மிகச் சுருக்கமாக அமைத்தும் படிக்கவில்லை என்றால் என்ன காரணமாக இருக்கலாம் ? கோவிலுக்குத் தினமும் போவதோ, வீட்டில் பூஜை மற்றும் பாராயணம் செய்வதோ குறைந்து விட்ட நிலையில் நம்மை அனுதினமும் காக்கும் கடவுளுக்காக ஐந்து நிமிடம் கூட ஒதுக்க நேரம் இல்லை என்றால் எப்படி நம்புவது ?  தமிழ் பேச மட்டுமே தெரியும், எழுதிப் படிக்கத் தெரியாது என்று சொல்லும் தற்காலத் தமிழ்க் குடும்பங்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதலாம் என்றும், பேசியதைப் பதிவு செய்யது அனுப்பலாம் என்றும் கேட்கத் துவங்கி விட்டன. அப்போதும் இவற்றைக் கேட்க எவ்வளவு பேர் முன்வருவர் என்பது கேள்விக் குறியே.

ஆனால் நண்பர் கூறியது போல் நேரம் வீணாவதாக ஒருபோதும் நாம் நினைப்பதில்லை. எழுத ஆரம்பிக்கும்போது என்ன எழுதுவது என்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போது நம் கூட இருந்து சொல்லித்தரும் சிவ கிருபைக்கு என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும் ? எழுத்து அறிவித்த இறைவன் சொல்லுவதை  அப்படியே எழுதும் பணியாளாக இருப்பதை விட பாக்கியம் வேறு ஏது ? ஈசுவரனது வாக்கானபடியால் அது அவனருள் பெற்றோருக்கே போய்ச் சேரும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. எழுதி முடிக்கும் வரை சிந்தையை விட்டு சிவம் நீங்குவதில்லை அல்லவா ? ஆகவே நேரம் செலவாவதில்லை, சம்பாதிக்கப் படுகிறது என்று நண்பருக்கு விடை கூறினோம். நண்பரோ விடாக் கண்டர். " அப்படியானால் சிந்தை என்பது என்ன, மனம் என்பது என்ன? அது உடலில் எங்கே இருக்கிறது? மூளையிலா அல்லது இருதயத்திலா " என்று படபட என்று கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கி விட்டார்.

  சித்தம்,சிந்தை என்ற வார்த்தைகள் சிந்தனைக்கு ஊற்றுக் கால்களாக விளங்குபவை. முக்தி அடைவதற்கு முதல் படியாக சித்த சுத்தியும்,இரண்டாவதாக பக்தியும் முக்கியமானவை . சித்தம் போக்கு,சிவம் போக்கு என்றும், சிவாயநம என்று சிந்தித்து இருப்போர்க்கு அபாயம் இல்லை என்றும் சிந்தனையை சிவத்தோடு சம்பந்தப்படுத்தியுள்ளார்கள் பெரியோர்கள். சித்தத்தில் தெளிவு ஏற்படாவிட்டால் பக்தி ஏற்பட வாய்ப்பே இல்லை. ஆகவே தான், சித்தத்தைக் கட்டும் மலவாதனை இறை அருளால் மட்டுமே நீங்கும் எனத் தெளிவு படுத்தியுள்ளார்கள். " சித்த மலம் அறுவித்துச்  சிவமாக்கி எனை ஆண்ட "  என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.  

சிந்தனை தூய்மையானதாக விளங்குவது மிகவும் கடினமானதுதான். ஒருவேளை சில மணித்துளிகள் நிர்மலமாக ஆனாலும் விரைவிலேயே அது  களங்கப்பட்டு விடுகிறது. எனவே தினந்தோறும் அதனைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். அதற்கு ஒரே உபாயம் இறைவனைப் பற்றிய சிந்தனையை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுவதே. " சிந்தனை நின்தனக்கு ஆக்கி " என்று இதனைத் திருவாசகம் கூறும். 

ஆகவே பக்தி நெறிக்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்த முதலாவதாகச் சிந்தை தூய்மை பெறுதல் மிகவும் அவசியமாகிறது. அடுத்தபடியாக ஒன்றிய சிந்தையுடன் இறைவனை மலர்களால் அர்ச்சித்து வழிபடும்போது பக்தி மேலோங்குகிறது. எனவே அது பக்தி மலர்களாகி அர்ச்சனைக்கு உரியதாகிறது. பக்தியாகிய நாரினால் மலர்களைக் கட்டி திருப்புகலூர் வர்த்தமானிசுவரப் பெருமானுக்கு மாலை சார்த்தி வழிபட்டார் முருக நாயனார். புத்தமதத்தைச் சார்ந்த சாக்கிய நாயனார் எறிந்த சல்லிக் கற்களை அவரது பக்தித்திறம் ஒன்றையே கருதி,புது மலர்களாக ஏற்றுக் கொண்டான் சிவபெருமான். 

மனத்  தூய்மையால் விளைந்த பக்தியுடன்  இறைவனை வழிபட்டால் முக்தி எளிதாகும் என்பதைக் கண்ணப்ப நாயனார் புராணத்தாலும் அறிகிறோம். அகத்து அடிமை செய்ததால் அன்பின் வடிவாகவே ஆனார் கண்ணப்பர். இங்கு அகம் என்பது மனமாகிய சிந்தை எனக் கொள்ளலாம். இதைத்தான் சிவானந்தலஹரியில் ஆதி சங்கரரும் எடுத்துக் காட்டி, " பக்தி எதைத் தான் செய்யாது ?" என்றார். 

இவ்வளவு கருத்தாழ்வு கொண்ட ஒப்பற்ற கொள்கையைத்  திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் நாமும் உய்ய வேண்டும் என்ற பெருங் கருணையினால் இரண்டே வரிகளில் கீழ்க் கண்டவாறு பாடியருளினார் :

" சித்தம் தெளிவீர்காள்  அத்தன் ஆரூரை 
  பத்தி மலர் தூவ முத்தி ஆகுமே. " 

தெளிந்த சிந்தையுடன் ஆரூர்ப்பெருமானைப் பக்தி மலர்கள் தூவி வழிபட்டால் முக்தி எளிதில் கிடைத்துவிடும் என்பது இதன் கருத்து. 

முத்தி நெறி அறியாத மூடர்களோடு திரியும் உயிர்கள் பால் சிவபெருமான் இரங்கி,கருத்திருத்தி,ஊனுள்ளே புகுந்து, சித்த மலத்தை அறுவித்துச் சிவமயமாக்கிக்  கருணை பாலிக்கிறான் என்ற சிந்தாந்தக் கருத்தும் இங்கு சிந்திக்கற்பாலது .  

Monday, March 19, 2018

நான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்


தான் மட்டும் உய்ய வேண்டும் என்றும் நற்பலன்களைப் பெற வேண்டும் என்றும் இறைவனிடம் வேண்டுவது ஒரு வகை. தானும் தனது குடும்பத்தவர்களும் அருள் பெற வேண்டுவது இன்னொரு வகை. தனது சமூகத்தவர்களும் நன்மை பெற வேண்டுவது மற்றொரு வகை. உலகத்தோர் அனைவரும் நலம் பெற வேண்டுவது உயர்ந்த நிலை. இந்நிலை உயர்ந்தோரிடத்தும்,மகான்களிடத்தும் காணப் படுவது. தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் பொருட்படுத்தாமல் உலக நலனையே வேண்டுவது தெய்வ நிலை. தனது முதுகெலும்பையும் தேவ காரியத்திற்காக அர்ப்பணித்த பெருமை முனிவர்களுக்கே உரியது. இதை வள்ளுவரும், “ என்பும் உரியர் பிறர்க்கு “ என்றார். உலகை அழிக்க வந்த நஞ்சின் கொடும் தன்மையை அறிந்தும், உலகத்து உயிர்களைக் காக்க வேண்டி அதனை உவகையோடு உண்ட நீலகண்டப்பெருமானை ஞான சம்பந்தர் , “ உண்டான் நஞ்சை உலகம் உய்யவே “ என்று போற்றுகின்றார்.

அருளாளர்கள் தாம் பெற்ற இன்பத்தை இவ்வையகமும் பெற்று உய்ய வேண்டும் என்ற கருணை உடையவர்கள். வெள்ளை யானையின் மீதேறிக் கயிலைக்குச் செல்லும் வழியில், சுந்தரர் ஒரு பதிகம் அருளிச் செய்கின்றார். அதில், தான் பெற்றது போல் பிறரும் சிவனருளைப் பெற வேண்டும் என்ற பெருங் கருணையுடன், “ மண்ணுலகில் பிறந்து நும்மை வாழ்த்தும் வழி அடியார் பொன் உலகம் பெறுதல் தொண்டனேன் இன்று கண்டொழிந்தேன்...” என்று தான் பேறு பெற்றதைக் கண்ட பிறரும் அதுபோலப் பெருமானுக்கு வழிவழி ஆட்செய்தால் அவ்வாறு அருள் பெறலாம் என்று நமக்கு நல்வழி காட்டுகின்றார்.

இவ்வாறு மீளா அடிமை பூண்டு இறைவனைத் தொழும் அடியார்கள் வானுலகத்தை ஆளலாம் எனப் பெரியோர்கள் எடுத்துரைத்த அருள் வார்த்தையைக் கேட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் மலர்களால் சிவபிரானை வழிபடாது வீணே நாளைக் கழிக்கிறார்கள். நம்மை ஆள்வது பெருமானது அருள் என்பதை உணராது இருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அப்படிப்பட்டோரை நான் பெருமானிடம் ஆட்படுத்த வேண்டி அழைக்கின்றேன். அவ்வாறு வழிபடுவது, குடும்பத்திற்கும்  இனி வரப் போகும் அவர்ளது தலைமுறைகளுக்கும் தனித் துணையாக அமைந்து எல்லோரையும் உய்விக்கும். எனவே ஆரூரானை மறவாது அவனுக்கு ஆட்செய்ய  வாருங்கள் என்று சுந்தரர் அனைவருக்கும் அழைப்பு விடுப்பதை பின்வரும் அவரது தேவாரப் பாடல் மூலம் அறிகிறோம்:

குடும்பத்தில் ஒருவர் சிவபக்தி செய்தாலும் அக்குடும்பத்திலுள்ளோர் அனைவருமே கடைத்தேறி விடுவர். ஒருவராவது பண் பொருந்த பரமனைப் பாடினாலும் அக்குடி முழுதும் உயர்ந்த கதி பெற்று விடும். கார்த்திகை தீபத்தை யார் ஒருவர் காண்கிறாரோ அவரது இருபத்தொரு தலைமுறைக்கும் முக்தி கிடைக்கும் அன்று அண்ணாமலையார் வரம் அருளியது போலத் தான் இதுவும்.  குடும்பத்தில் ஒருவர் சிவபக்தி செய்தால் போதும் என்று தவறாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. அதன் பெருமையைக் கூற வந்தவிடத்து அருளியதாகவே கொள்ளவேண்டும்.
இப்போது சுந்தர மூர்த்தி நாயனாரது பாடலைக் காண்போமாக :

“ வாளா நின்று தொழும் அடியார்கள்
வான் ஆளப்பெறும் வார்த்தையைக் கேட்டும்
நாள் நாளும் மலர் இட்டு வணங்கார்
நம்மை ஆள்கின்ற தன்மையை ஓரார்
கேளா நான் கிடந்தே உழைக்கின்றேன்
கிளைக்கெலாம் துணையாம் எனக் கருதி
ஆளாவான் பலர் முன்பழைக்கின்றேன்
ஆரூரானை மறக்கலும் ஆமே ?        

Saturday, January 27, 2018

தமிழ் ஞான சம்பந்தர்

திருஞான சம்பந்தரின் தேவாரப் பாடல்கள் தீந்தமிழ்ப் பாடல்கள் மட்டுமல்ல. அவை ஞானம் புகட்டும் தெய்வப் பனுவல்கள் . பிறவிப் பெருங்கடலைத் தாண்டத் தோணியும் ஆவன  தான் உண்ட சிவஞானத்தைப் பிறரும் பெற்றுச்  சிவனடியை அடைய வேண்டும் என்ற பெருங்கருணையோடு பாடப்பெற்றவை. தமிழ் மூலம் நம்மைத் தெய்வத்தின் திருவடிக்குச் சேர்ப்பிப்பவை . துன்பம் வந்தாலும் நமக்குத் துணையாவான ஈசனடி ஒன்றே என நமக்கு உணர்த்திப் பக்குவப்படுத்துபவை.

" நாளும் இன்னிசையால் தமிழ் பரப்பும் ஞானசம்பந்தன்" என்று இவருக்கு  சுந்தர மூர்த்தி சுவாமிகளின் தேவாரப் பாடல் புகழாரம் சூட்டுகிறது.  நான் மறை ஓதும்  " வேத வாயராக" த் திகழ்ந்து, நீலகண்டப்பெருமானே  " இயல் இசை எனும் பொருள் " ஆவதைப் பதிகங்கள் மூலம் நமக்கு உணர்த்தியதோடு, தன்னைத் தமிழ் மொழியோடு இணைத்துத் " தமிழ் ஞானசம்பந்தன் " " தமிழ் விரகன்" " ஞானசம்பந்தன் ஞானத் தமிழ்" என்றெல்லாம் பலவிடங்களில் பாடியருளி இருப்பதைக் காணலாம்.

தென் திசை செய்த மாதவமாக சீர்காழிப் பதியில் அவதாரம் செய்து , பிற சமய இருள் நீக்கி, சைவத்தை மறுமலர்ச்சி அடையச் செய்தவர் ஞானசம்பந்தப்பெருமான். இதன் மூலம் சமய மறுமலர்ச்சி மட்டுமே நடைபெறவில்லை. தமிழிலும் ஓர் மறு மலர்ச்சி உதயமாயிற்று. தமிழ் மொழி அதுவரை பெற்றிராத பல செய்யுள் வகைகள் பாலறா  வாயரிடமிருந்து தோன்றின. செய்யுளுக்கு சந்தம் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் கருத்தாழமும், பிற நயங்களும். அதோடு நிற்காமல், பண்ணமைதியும் பெற்று விளங்கும் அவரது பாடல்கள் இணையற்றவை.

எடுத்துக் காட்டாக சீர்காழி இறைவர் மீது பாடியருளிய ஒரு திருப் பதிகத்தின் முதல் பாடலை  இங்கு நோக்குவோம். தமிழ் மொழியில் முதலில் இருந்து கடைசி வரை வரும் வார்த்தைகள் சிலவற்றைத்  தலை கீழாக (கடை முதல் ஆரம்பம்  வரை) படிக்கலாம். உதாரணமாகத் "தேரு வருதே, " விகடகவி " போன்றவை. ஆனால் ஒரு பாடலையே அவ்வாறு அருள முடியுமா? ஒரு பாடல் மட்டுமல்ல. பதினொரு பாடல்கள் கொண்ட ஒரு பதிகத்தையே அருளியுள்ளார் சம்பந்தப்பெருமான்.

"  யாமாமா நீ யாமாமா யாழீ காமா காணாகா
    காணாகாமா காழீயா மாமாயாநீ மாமாயா. "

இப்பாடலைத் தலை கீழாகப் படித்துப் பார்த்தால் அதன் அருமை வெளிப்படும். இடமின்மை காரணமாக இதன் பொருள் இங்குத் தரப்படவில்லை. இப்பதிகம் கெளசிகப்பண் கொண்டது என்பதை மட்டும்  இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறோம்.

கால நிலைமையால் தமிழின் பெருமையைப் பறை சாற்றும் இதுபோன்ற தெய்வப் பனுவல்களை மக்கள் அறியாமலேயே இருக்கின்றனர். சிலரோ தமிழின் பால்  பற்று இருப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டு போலி வாழ்க்கை நடத்தி, மக்களை மயக்குகின்றனர். ஞானப் பனுவல்களைக் கற்றோரும் அவற்றை உரிய வகையில் என்ன காரணத்தாலோ மக்களிடம் கொண்டு போய் சேர்ப்பதில்லை. சிவஞானம் அவ்வளவு எளிதில் கிட்டாது என்பதும் காரணமாக இருக்கலாம்.

தமிழ்ப் பனுவல்களைக் கற்றும், சிலர் தங்களது சொந்த அபிமானம் காரணமாகக்  கிணற்றுத் தவளைகளாகவே இருந்து கொண்டு தங்களுக்கு இணை இல்லை என்கின்றனர். அவற்றைத்  திருத்துபவர்களும் இருக்கக் காணோம்.

தமிழ் என்ற சொல்லில் உள்ள ழகரம் அம்மொழிக்கே உரிய சிறப்பைத் தருவது என்பது எல்லோரும் அறிந்தது தான். அந்த ழகரம் ஒரே பாடலில் பதினொரு முறை வருவது என்றால் சாதாரணமானதா?  பாராட்டப்பட வேண்டியது தான். ஆனால் அதற்கும் அதிகமாக ஒரே செய்யுளில் இருபத்தொரு  முறை வந்தால் அதையும் ஏற்க வேண்டியதுதானே! ஏற்பதால் நம்மை நாம் பணிவுடையவர்கள் ஆக்கிக் கொள்கிறோம். தமிழ்த் தாயின் அருமை பெருமைகளை ஓரளவு அறிந்தவர்கள் ஆகிறோம். அதற்கு  நம்மை ஆளாக்கியருளியவரைப்  பணிந்து நன்றி பாராட்டக் கடமைப் பட்டுள்ளோம். சீர்காழிப் பெருமான் மீது திருஞானசம்பந்தர் பாடியருளிய திருப்பதிகம்  ஒன்றின்  பத்தாவது பாடலில் பத்தொன்பது முறையும், பன்னிரெண்டாவது பாடலில் இருபத்தொரு  முறையும் ழகரம் கையாளப்பட்டிருப்பதை இங்கே காணலாம்:

"  பாழி யுறை வேநிகர் பாமணர் சூழுமுட லாளருணரா

    ஏழினிசை யாழின்மொழி யேழையவள் வாழுமிறை                                                                                                                                            வாழுமிடமாங்

    கீழிசைகொள் மேலுலகில்வாரசு சூரசு வாவரனுக்

    காழியசில் காழிசெய வேழுலகில் ஊழிவளர் காழிநகரே . "

(இதன் திரண்ட கருத்தாவது: பாழிகளில் தங்கும் சமணர்களும் புத்தர்களும் உணராத பெருமான் , யாழின் இசை போல் பேசும் உமாதேவியுடன் உறையும் பதியாவது, கீழுலகும் மேலுலகும் அஞ்சுமாறு செய்த காளியானவள் அக்குற்றம் நீங்க பூஜை செய்த காழிப் பதி யாகும்.  )

"   ஒழுகலரி தழிகலியில் உழியுலகு பழிபெருகு வழியை நினையா

     முழுதுடலில் எழுமயிர்கள் தழுவுமுனி குழுவினொடு                                                                                                                                              கெழுவு சிவனைத்

     தொழுதுலகில் இழுகுமலம் அழியும்வகை கழுவுமுரை                                                                                                                                                 கழுமலநகர்ப்

     பழுதிலிறை எழுதுமொழி தமிழ்விரகன் வழிமொழிகள்                                                                                                                                         மொழி தகையவே."

( பொழிப்புரை: அறம் அழிந்துகொண்டே வரும் கலியுகத்தில் அறவழியைப் பின்பற்றுவது கடினமாகிவிடவே, உடல் முழுதும் ரோமங்கள் கொண்ட உரோமச முனிவர் தம் கூட்டத்துடன் வந்து, மலம்  (பாசங்கள்) நீங்குமாறு வழிபட்டது கழுமலப் பதி( சீர்காழி) ஆகும். { வேதம் எழுதப்படாதது. தமிழ் வேதம் எழுதப்படுவது. ஆகவே, எழுதுமொழி என்றார் }   இப்பாடல்கள் பாடப்படுவதால் பலன் விளைவிக்கக்  கூடியவை என்று பதிகப் பலனும் அருளிச் செய்தார் ஞானசம்பந்தர்.

Monday, November 13, 2017

அடியேன் உன் அடைக்கலம் மாணிக்க வாசகர்

Image result for manickavasagar images
மாணிக்க வாசகர் - இணைய தளப் படம் 

பிரிவு ஆற்றாமை என்பது தமிழ் இலக்கியங்களில் பல இடங்களில் இடம் பெறுவதைக் காண்கிறோம். பெரும்பாலும் இச சொல்லை அகத் துறையை ஒட்டி வழங்குவதாவே நினைக்கிறோம். அதாவது தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியின் ஆற்றாமையை வெளிப் படுத்துவதாக மட்டும் தோன்றும். ஆனால் பக்தி இலக்கியங்களில் இதே வார்த்தையை இறைவனோடு இணைத்துப் பார்ப்பதையும் காண முடிகிறது.

அன்றாடம் கோயிலுக்குச் செல்பவர்கள், வெளியே வரும்போது பிரிவு ஆற்றாமையை உணர்கிறார்களா என்றால், மிகச் சிலரே அவ்வகையைச் சார்ந்தவர்கள் என்று சொல்ல முடியும். நமக்கு உயிர்க்கு உயிராக இருப்பவர்களையே நாம் தினமும் அதிக நேரம் எண்ணாத போது, இறைவனை சொற்ப நேரமே சிந்திக்கிறோம் என்பது உண்மை அல்லவா?.

அருளாளர்களோ இறைவனை ஒருகணமும் பிரிவதை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். திருவாரூர்ப் பெருமானைப பிரிவதை  ஆற்றாத சுந்தரர், “ எந்தை பிரானாரை என்றுகொல் எய்துவதே” என்றும், “ ஆரூரானை மறக்கலும் ஆமே ? “ என்றும் பாடுகிறார்.

உண்மை அடியார்கள் இறைவனைப் பிரிவது என்பதையே அறிய மாட்டார்களாம். இப்படிச் சொல்கிறார் மாணிக்க வாசகர். ஏன் தெரியுமா? அவர்கள் அருளாகிய ஒப்பற்ற செல்வத்தைப் பெற்றவர்கள். அச்செல்வமோ அழியாத செல்வம். பெருமானது திருவடிகளை அன்றாடம் இடையறாது நினைத்தும் பூஜித்தும் பெறப்படுவது. சிந்திப்பவர்களுக்கு பழவினை தீர்த்து முத்தி கொடுப்பது அப்பாத மலர்கள் என்று அப்பர் பெருமான் திருவையாற்றுப் பதிகத்தில் குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே, “ திருவே,என் செல்வமே” என்று அவர் போற்றுவதைப் பார்க்கிறோம். அதைத்தான் மணிவாசகரும்,
“பிரிவு அறியா அன்பர் நின் அருட்பெய் கழல் தாளிணைக்கீழ்
மறிவு அறியாச் செல்வம் வந்து பெற்றார் “  என்பார்.

இவ்வாறு கேள்விப்பட்டிருந்தும், பெருமானே, உன்னை வழிபடும் நெறியை நான் அறியவில்லை. உன்னையும் அறியமுடியவில்லை. அதற்கான மெய்ஞ்ஞான அறிவும் எனக்கு வாய்க்கப்பெறவில்லை. எல்லா உலகங்களையும் உடைய மூலாதார மூர்த்தியே, எனக்கு நின்னை அன்றி வேறு கதி இல்லை. நின் திருவடிகளே சரணென்று தஞ்சம் அடைந்தேன். இவ்வறிவற்றவனையும் கருணையினால் கலந்து ஆண்டு கொண்டு காத்தருளுவீராக.  உனது அடைக்கலம் என்று வந்தடைந்த இந்த எளியவனுக்கும் அருள் புரிந்து அடைக்கலம் தருவீராக என்று அகம் குழைந்து பாடுகின்றார் மாணிக்க வாசகப் பெருமான்.

“ உன்னை வந்திப்பதோர்
நெறி அறியேன் நின்னையே அறியேன் நின்னையே அறியும்
அறிவறியேன் உடையாய் அடியேன் உன் அடைக்கலமே.”

திருவாசகத்தில் உள்ள அடைக்கலப்பத்தில் இடம்பெறும் இப்பாடலை இப்போது முழுவதும் காண்போம்:

 “பிரிவு அறியா அன்பர் நின் அருட்பெய் கழல் தாளிணைக்கீழ்
மறிவு அறியாச் செல்வம் வந்து பெற்றார்  உன்னை வந்திப்பதோர்
நெறி அறியேன் நின்னையே அறியேன் நின்னையே அறியும்
அறிவறியேன் உடையாய் அடியேன் உன் அடைக்கலமே.”


இப்பிரிவு ஆற்றாமை உண்மை அடியவர்க்கே ஏற்படுவது என்பதை இதன் மூலம் அறியலாம். இந்நிலைக்கு உயருவது இப்பிறவியின் நோக்கம் என்பதையும் நாம் உணர முடிகிறது.  

Monday, October 23, 2017

சந்தத் தமிழ்

திருஞானசம்பந்தர்-சீர்காழி-இணையதளப் படம் 
திருஞானசம்பந்தரைப் போலவே தானும் சந்தத்தமிழ் பாடுமாறு அருளவேண்டும் என்று முருகப்பெருமானிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் அருணகிரிநாதர். “ புமியதனில் ப்ரபுவான புகலியில் வித்தகர் போல அமிர்த கவித் தொடைபாட அடிமை தனக்கு அருள்வாயே” என்பது அவ்விண்ணப்பம். இங்கு “ புகலியில் வித்தகர் என்பது சம்பந்தரைக் குறிப்பது. புகலி என்பது சீர்காழியின் பன்னிரண்டு பெயர்களுள் ஒன்று. 

திருஞானசம்பந்தர் அருளிய ஞானப் பனுவல்கள் அனைத்தும் இயல்,இசை என்ற இரண்டும் விஞ்சுமளவில் அமைந்துள்ளதை வியக்காதவர் இலர். ஆனால் சம்பந்தரோ தனது வாக்கில் இருந்து பனுவல்களை வெளிப்படுத்துபவர் சிவபெருமானே என்பதை, “ எனது உரை தனது உரையாக”  எனப்பாடியதால் அறியலாம். மேலும், “ இயல் இசை எனும் பொருளின் திறமாம் “ என்று பாடியதால் அனைத்தும் சிவனருளே என்பதைத் தெளிவு படுத்தியுள்ளார் குருநாதர்.

சந்த அழகு ஒரு பக்கம் இருக்க, ஒரே எழுத்தைப் பாடலில் பல இடங்களில் வைத்து ஞானசம்பந்தப்பெருமான் பாடும்போது சிலிர்க்க வைப்பதாய் அமைந்துள்ளது. எடுத்துக் காட்டாக அவரது தேவூர்த் திருப்பதிகத்தை நோக்குவோம்:

முதல் பாடலிலேயே அழகுத் தமிழ் கொஞ்சுவதைக் காணலாம். இதில் டகரம் விரவி வருவதைப் பார்க்கலாம்.

காடு பயில் வீடு முடைஒடு கலன் மூடும் உடை 

  ஆடை புலித்தோல்  
                                        
தேடுபலி ஊண் அது உடை வேம் ; மிகு வேதியர் 
   
  திருந்து பதிதான்                                                       

நாகம் அது ஆ மஞ்ஞை பா அரி கோல்                      

  கை மறிப்ப நலமார்                                                

சேடு மிகு பேடை அன்னம் ஓடி மகிழ் மாம் மிடை                    

தேவூர் அதுவே.

திரண்ட பொருள்:
இறைவனுக்குக் காடே இருப்பிடமாவது. பிரமனது தலை ஓடே கையில் ஏந்தும் பாத்திரமாவது. புலித்தோலே ஆடையாக விளங்குவது. இப்படிப்பட்ட வேடம் பூண்ட பெருமான் அமரும் தேவூர் என்ற பதியில் மாடங்களும்,நாடக சாலைகளும், நான்மறை ஓதும் வேதியர்களின் இடங்களும்உள்ளன. சோலைகளைச் சார்ந்த இடங்களில் அன்னங்கள் ஓடி விளையாடுகின்றன. இப்படியாகப் பாடலில் வருணனை செல்கிறது. அதில் டகர எழுத்து எவ்வளவு நயமாகவும்,பொருள் சுவையை மிஞ்சுவதாகவும் அமைந்துள்ளது எனப் பாருங்கள்.மீண்டும் பாடலைப் படித்தால் இதன் அருமை விளங்கும்.

இதே பதிகத்தின் மற்றொரு பாடலில் ணகரம் விளையாடிவருவதைக் காணலாம்.

ண்ணம் முகில் அன்னஎழில் அண்ணலோடு சுண்ணம் 
  
    வண்ணம் மலர்மேல்                                               
ண்ணவனும் எண்ணரிய விண்ணவர்கள் கண்ணவன்         

    நலங்கொள் பதிதான்                                                
ண்ண வனநுண்ணிடையின் எண்ணரிய அன்னநடை 

    இன்மொழியினார்                                                    
திண்ணவன மாளிகை செறிந்த இசை யாழ் மருவு                 
    
    தேவூர் அதுவே.  

மற்றோர் பாடலின் அழகும் அலாதியானது:

பொச்சம் அமர்பிச்சை பயில் அச்சமணும் எச்சமறு போதியருமாம்                                                                     மொச்சை பயில் இச்சை கடிபிச்சன் மிகு நச்சரவன்                      
மொச்ச நகர் தான்                                             

மைச்சில் முகில் வைச்ச பொழில் ......" 

என்று சகரத்தின் அழகை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. 
  
அருணகிரிக்கு அருளும் அழகன்-இணையதளப் படம் 
அருணகிரியாரது வேண்டுகோளும் நிறைவேறியது. பெருமான் மீது சந்தப்புகழ் பாடத் தொடங்கினார். விவரிக்கில் பெருகும் என்பதால் அவர்,   “ நாயக “ என்ற சொல்லைக் கொண்டு எப்படியெல்லாம் குமரவேளைத் துதிக்கிறார் என்பதை மட்டும் எடுத்துக் காட்டி நிறைவு செய்வோமாக.

“ .... குறிஞ்சி வாழும் மறவர் நாயக; ஆதிவிநாயகர் இளைய நாயக;          காவிரி வடி விநாயக ஆனை தன் நாயக; எங்கள் மானின் மகிழும் நாயக; தேவர்கள் நாயக;கவுரி நாயகனார் குரு நாயக வடிவதா மலை யாவையும் மேவிய பெருமாளே.” எனப் பாடுகின்றார்.

எவற்றைஎல்லாமோ வாயாரக் கொண்டாடி விருது வழங்கும் இந்நாளில் இது போன்ற அருளாளர்களது பாடல்கள்  கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை.  கலியின் கொடுமையாகவும் இருக்கலாம். தமிழ் இதுபோன்ற தெய்வப் பனுவல்களில் மட்டுமே வாழ்கிறது என்பதை மட்டும் அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியும். அருமை உணர்ந்து ஓதுபவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

Tuesday, October 17, 2017

தன்னடைந்தார்க்கு இனியன்

திருவிடைமருதூர் மகாலிங்க சுவாமி ஆலயம் 
தீபாவளி என்றவுடனேயே, சிறியவர்-பெரியவர் என்ற பாகுபாடில்லாமல் எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தந்துவிடுகிறது  சிந்தனைக்கும், கண்ணுக்கும் மட்டுமல்லாமல் நாவுக்கும் இனிப்பை, அதாவது தித்திப்பைத் தந்துவிடுகிறது. எத்தனையோ கவலைகள் இருந்தபோதிலும் அவற்றை மறந்து மக்கள் இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாடி மகிழ்கிறார்கள். சில வாரங்கள் முன்னரே அதைக் கொண்டாடுவதற்கான ஆயத்தங்கள் துவங்கி, தீபாவளித் திருநாளன்று இந்த உற்சாகம் கரை புரண்டு ஓடுகிறது. ஆனால் இந்த இனிமையும் மகிழ்ச்சியும் நிரந்தரமாக இருப்பதில்லை. பண்டிகை முடிந்தவுடன் அவை நம்மிடம் விடை பெற்றுக் கொள்கின்றன. 

நாக்கால் சுவைக்கப்பெற்றவை தொண்டைக்குள் இறங்கியவுடன் தித்திப்பும் கூடவே மறைந்து விடுகிறது. நிரந்தரமாகத்  தித்திப்பை எது நமக்குக் கொடுக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது அல்லவா? உலகியலில் பார்த்தால் இந்த இனிமையைத் தரவல்லவை ஏராளம் உண்டுதான். 
ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதத்தில் இனிமையைத் தரக்கூடும். 

கோடைக் காலங்களில் எத்தனை வகை வகையாக மாம்பழங்கள் விற்பனைக்கு வந்தாலும், அவற்றிலும் அதிக சுவையான வகையைக்  கூடுதல்  விலை கொடுத்தாவது வாங்கிச் சாப்பிடுகிறோம். மாங்கனியைச்  சுவைத்த மாத்திரத்தில் அதன் சுவையைப்  புகழ ஆரம்பித்து விடுகிறோம். அதை விட இனிய ஒன்று இல்லை என்று கூட சொல்கிறோம். 
பொங்கல் பண்டிகை வந்தால் கரும்பின் சுவையில் மெய் மறந்து போகிறோம். அதன் சாற்றிலும், ஆலையில் அதை இட்டு வெல்லக் கட்டிகளாக்கி சுவைப்பதில்தான் எத்தனை ஆனந்தம்! சிலர் நீண்ட குழலுடைய மங்கையர்களைக் கண்டு மயங்குவர். மற்றும் சிலர் அரசாங்க ஆதரவு கிடைத்தவுடன் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மிதப்பார்கள். அம்முடிசூடிய மன்னர்களின் பார்வை நம் மேல் படாதா என்று ஏங்குவர். அப்பார்வை ஒன்றே நம் வாழ்க்கையை வளப்படுத்தி விடும் என்று நம்புவோரும் இருக்கிறார்கள்.  

அருளாளர்களோ  இறைவனது அருளே கரும்பாகவும், கனியாகவும், தேனாகவும் பாலாகவும் தித்திக்க வல்லது என்பார்கள். " தேனாய் இன் அமுதமுமாய்த் தித்திக்கும் சிவபெருமான்" எனப் பாடுகிறார் மாணிக்க வாசகர்.  கனியைச்  சுவை உடையது என்று நாம் சொல்கிறோம். ஆனால் அப்பர் பெருமானோ, " ஈசன் எனும் கனி இனிது " எனப் பாடுகிறார்.  ஏன் என்றால் பழமாகவும் பழத்தின் சுவையாகவும் பெருமான் விளங்குவதால்  " பழத்தினில் இன் சுவை" அந்தக் கனி தானே ! அதுவன்றோ  நெஞ்சைக் கனிய வைக்க வல்லது!  " நெஞ்சம் கனிய மாட்டேன், நின்னை உள் வைக்க மாட்டேன் "  என்று கரைந்து உருகுவார் அவர். மெய்ப்பொருளாகிய இறைவனை கனிக்கும் , பாலுக்கும், தேனுக்கும் உவமை கூற முடியுமா? எனவேதான் தனது ஞானம் உண்ட வாயால் சம்பந்தர், " தேனினும் இனியர்" என்று பெருமானை வருணிக்கிறார். 

இவ்வாறு ஆலைக் கரும்பின் சாற்றையும் , பாலில் திகழும் பைங்கனியாகவும் பரம்பொருளை உவமித்தாலும், உண்மையான இனிமை எதில் பெறப் படுகிறது என்பதைத்   திருமுறைகள் நமக்கு இனிதே  காட்டுகின்றன. இறைவனது அஞ்செழுத்தை உச்சரித்தால் அதுவே கரும்பின் சுவையை மிஞ்சுகிறது. அவனது திருநாமத்தை இராவணன் போற்றியதை  " ஆர்வமாக அழைத்தவன்" என்று வான்மியூர் ஈசனைப் பரவும்போது குறிப்பிடுகிறார்  திருநாவுக்கரசர். " சிராப்பள்ளிக் குன்றுடையானைக் கூற என் உள்ளம் குளிருமே" என்பார் ஞான சம்பந்தர். " எட்டான மூர்த்தியை நினைந்தபோது அவர் நமக்கு இனியவாறே."  என்பது சுந்தரர் வாக்கு. 

இவ்வாறு உலகியலில் புலன்களுக்குத் தற்காலிகமாக  இனிமையத் தர வல்லவற்றைக் காட்டிலும்  நிரந்தரமாக இனிமையைத்தரவல்ல ஈசனை நாம் நாட வேண்டும். இதுவே நமக்காகத் திருவிடைமருதூர் மகாலிங்கப் பெருமானிடம் அப்பர் சுவாமிகள் பாடிய அந்த அற்புதமான பாடல்.

கனியினும் கட்டி பட்ட கரும்பினும்                                                         
பனி மலர்க் குழல் பாவை நல்லாரினும் 
தனி முடி கவித்து ஆளும் அரசினும் 
இனியன் தன்  அடைந்தார்க்கு இடைமருதனே.