நஞ்சுண்ட தெய்வ நாயகன்

பட்டினத்துப் பிள்ளையார் அருளிச் செய்துள்ள பிரபந்தங்களுள் ,பதினொன்றாம் திருமுறையில் உள்ள  " கோயில் நான்மணி மாலை "  என்பதும் ஒன்று. கோயில் என்பது சிதம்பரத்தைக் குறிக்கும். தில்லைச் சிற்றம்பலத்தே  நடம் புரியும் ஆனந்த சபேசனைப் பேசாத  நாட்கள் எல்லாம் பிறவாத நாட்களே என்பார் அப்பர் பெருமான். அவன் புகழை எப்படிப் பேசுவது? அது அளவிடமுடியாத, எவராலும் சொல்லமுடியாத புகழ் அல்லவா  என்றுகூடத் தோன்றும். அவனோ தோன்றாப் பெருமையன். வானோர்க்கும் அரியவன். மறைகளுக்கும் எட்டாதவன். அவன் புகழைப் பாடவோ பேசவோ புண்ணியம் வாய்ந்தவர்கள் உண்மை அடியார்கள் அல்லவா? அவர்கள் வாய் மூலமாவது ஒருசில புகழையாவது நாம் கேட்டு உய்யலாம். அது நமது பாவ வினைகளை ஓடச் செய்யும் சுலபமான வழிதானே! இதைத்தான் பட்டினத்தாரும், " வினை கெடக் கேட்பது நின் பெருங் கீர்த்தி"  என்றார்.

மனித உடல் அன்றாடும் பாவக் குப்பைகளை சேர்க்க வல்லது. இதற்குக் " குப்பாயம் " என்ற பெயர் திருவாசகத்தில் காணப்படுகிறது. ஒழுக்கமின்மை, பொய், சூது , கடும் பிணிகள் ஆகியவற்றை ஏற்றி வினையாகிய மீகாமன் , கலத்தைச்  செலுத்தும்போது, புலன்களாகிய சுறா மீன்கள் அதனைத் தாக்குகின்றன. பிறவியாகிய பெரும் கடலில் அதனைக் கொண்டு தள்ளத் துவங்குகின்றன. குடும்பம் என்ற நெடும் கல் விழுந்து அக்கலத்தின் கூம்பு முறிகிறது. உணர்வுகளாகிய பாய்மரம் கிழித்து எறியப்படுகிறது. கலமானது தலைகுப்புற விழ ஆயத்தமாகும்போது, " தெய்வ நாயகமே, தும்பை மாலையை விரும்பிச் சூடிய பன்னகாபரணா , தில்லை அம்பலவாணா , உனது அருளாகிய கயிற்றைப் பூட்டி , இக்கலம் கவிழாமல் காத்து அருள்வாயாக " என்று மனதாரப் பிரார்த்தனை செய்கிறார்  பட்டினத்து அடிகள்.

பெருமானது புகழ் எப்படிப்பட்டது? பட்டினத்தார் அருளுவதைக் கேட்போம்: "  எல்லா சராசரங்களும் உன்னிடத்துத் தோன்றி உன்னிடத்தில் அடங்குவன. ஆனால் நீயோ ஒன்றினும் அடங்காதவன். தோன்றும் பொருள் அனைத்திலும் நீயே நீக்கமற நிற்கின்றாய். நின்பால் எனக்கு அன்பு பெறுவதற்கு நீயே அருளல் வேண்டும். உன் அருட் செல்வம் கிடைத்துவிட்டால் வேறு எனக்கு என்ன வேண்டும்? நின் தெய்வக்கூத்தையும், எடுத்த பொற்பாதத்தையும் கண்ட கண்களுக்கு வேறு ஒரு பேறு  உளதோ? உன்னை நினைப்பதே சிறந்த தவம். { " தில்லை நகரில் செம்பொன் அம்பலம் மேவிய சிவனை நினைக்கும் தவம் சதுராவதே." }

எனினும் ,எளியேனது சிந்தையில் தேவரீர் தோற்றுவித்தபடி , " நான் முகனின் தந்தையாம் திருமாலுக்குச் சக்கரம் கொடுத்ததையும், குபேரனுக்குச் சங்கநிதியையும்,பதும நிதியையும் கொடுத்த வள்ளன்மையையும், மார்க்கண்டனுக்காகக் காலால் காலனைக் கடந்ததையும், உலகம் யாவற்றையும் ஆல நஞ்சு அழிக்க வந்தபோது, அதனை அமுதாக உண்டு காத்த கருணையையும் ஒருநொடியில் மூன்று புரங்களையும் எரித்த வீரத்தையும் , தாருகா வன முனிவர்கள் ஏவிய யானையைப் போர்த்த பெருமையையும் , பார்த்தனுக்குப் பாசுபதம் ஈந்த திருவிளையாடலையும் , கயிலையை எடுத்த அரக்கனது ஆணவத்தை அடக்கி அவனுக்கு இரங்கியதையும், தாதையின் தாளைத்தடிந்த வேதியச் சிறுவனுக்கு அருளி, அவனுக்குச் சண்டீச பதம் தந்ததையும், சிறுத் தொண்டர் மனையில் உண்டு பேரருள் செய்ததையும்,வேதாரண்யத்தில் விளக்கைத் தூண்டிய எலியை அரசனாக்கிய கருணையையும், கங்கையும் பாம்பும் செஞ்சடையில் பகைதீருமாறு  ஒருசேர வைத்த பண்பையும் மலையான் மகளுக்குப் பாகம் ஈந்த பெருமையையும் , தில்லையில் " அம்பலத்து ஆடும் நாடகத்தையும்  "  போற்றுவதற்கு அடியேனுக்கு ஆற்றல் இல்லை . என்றாலும் ஆசையால் இவ்வாறு போற்ற எண்ணினேன். " என்கிறார் அடிகள்.

இத்தனை பெருமையும் ,கருணையும் வாய்ந்த ஒப்பற்ற கடவுளைத் தொழாது வேறு கடவுளர்களைத் தொழுவோரும் உளரே என்கிறார் அவர். அப்படிச் சொல்ல காரணம் இல்லாமல் இல்லை. ஆல நஞ்சு எழுந்தபோது எந்தத்தேவரும் அதனை எதிர்க்கவோ, பிறரைக் காக்கவோ முடியாதபோது, கயிலை நாயகனையே சரண் அடைந்தனர். அவ்வாறு நஞ்சுண்டு அவர்கள் காக்கப்பட்டிராவிட்டால் அப்போதே மாண்டிருப்பார்கள் அல்லவா? ஆகவே, கருணைக்கடலான நீல கண்டனைத் தொழுவதே நன்றியுடையவர்க்கு அடையாளம்.  மறைகளின் பிறப்பிடமாகவும், மறையோர்கள் தங்கள் கதி எனத் தொழப்படுவனுமான தில்லைக் கூத்தனை வணங்குவதே முறையாகும் என்று நம்மை எல்லாம் நல்வழிப்படுத்துவார்  பட்டினத்துப் பிள்ளையார்.

வாழ்வாகவும் தங்கள் வைப்பாகவும் மறையோர் வணங்க
ஆள்வாய் திருத்தில்லை அம்பலத்தாய் உன்னை அன்றி ஒன்றைத்
தாழ்வார் அறியாச் சடில நஞ்சுண்டிலை ஆகில் அன்றே
மாள்வர் சிலரையன்றோ  தெய்வமாக வணங்குவதே.
   

மாணிக்க வாசகர் கண்ட அதிசயம்

உலகில் இறைவனைப்பற்றிய சிந்தனை இல்லாதவன் வறியவன் ஆகிறான். ஏழ்மையன் ஆகிறான். இந்த ஏழைமை எதனால் வருகிறது என்பதை இவ்வாறு நமக்கு மாணிக்க வாசகப் பெருமான் அழகாக விளக்குகிறார்.  நாமோ செல்வம் இல்லாதவன் மட்டுமே ஏழை என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். அதனால்தான் ,திருஞான சம்பந்தரும் ,"செல்வன் கழல் ஏத்தும் செல்வம் செல்வமே" என்று அருளினார். ஏழைமை என்பதற்கு அறியாமை என்று பொருள் கொள்வோரும் உளர். சிவபெருமானைப் பற்றிய எண்ணம் முதலில் அவன் அருளாலே நமக்கு ஏற்படவேண்டும். அதிலும் அவனது பஞ்சாக்ஷரத்தை எண்ணி எண்ணி அனுதினமும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

வேதம் நான்கில் நடுநாயகமாய் , மெய்ப்பொருளாய், எல்லாத் தீங்கையும் நீக்கும் அரு மருந்தாய், பந்தபாசம் அறுக்க வல்லதாய், இயமன் தூதர்களையும் நெருங்க விடாமல் செய்வதாய் விளங்கும் சிவ பஞ்சாக்ஷரத்தை ஜபிக்க நமக்கு நல்வினைப்பயன் இருக்க வேண்டும். அத்தகைய பேறு தனக்கு இல்லையே என்று உருகுவார்  மணிவாசகர்.

" எண்ணிலேன் திருநாம அஞ்சு எழுத்தும்  என் ஏழைமை அதனாலே "  என்பது அவ்வுயர்ந்த வரிகள்

கலைகளைக் கற்பவர்கள் எல்லோரும் ஞானிகள் ஆகிவிட மாட்டார்கள். தாம் கற்ற அக்கலைகளை  சிவார்ப்பணமாகச் செய்வோரே உண்மை ஞானிகள்.
" கற்றிருந்த கலை ஞானம் ஆனாய் நீயே; கற்றவர்க்கு ஓர் கற்பகமாய் நின்றாய் நீயே." என்பது அப்பர் வாக்கு.

ஆகவே கலைகளைக் கற்ற சிவ ஞானிகள் பால் அணுகினால் நமக்கும் அந்த ஞானிகளின்  அருள் கிடைக்கும்.  அதற்கு நாம் நல்வினை செய்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? இதைத்தான்,

" நண்ணிலேன் கலை ஞானிகள்  தம்மொடு நல்வினை நயவாதே " என்ற திருவாசக வரிகள் இந்தக் கருத்தை நமக்கு அறிவிக்கின்றன.

உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தும் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தும் இறந்தும் உழல்பவை. உலக வாழ்க்கை முடிந்ததும் மண்ணோடு மண்ணாக ஆகும் தன்மை உடையவை. மீண்டும் பிறவா நெறி  தர வல்ல கடவுளை சிந்திக்காமலும், கலைஞானிகளைச் சென்று அடையாமலும் வீணே காலத்தைக் கழிப்பவை.  கடவுள் அருள் இருந்தால் மட்டுமே கரை ஏறக்கூடியவை. நமக்கும் அந்த அருள் கிடைக்குமா என்று ஒவ்வொரு நாளும் ஏங்குவோருக்கு நிச்சயம் சிவனருள் கிட்டும். பிறவிப் பிணி தீரும். இப்படி ஒன்றுக்கும் பற்றாத நமக்கும் அருள் வழங்கத் தயாராக இருப்பது அவனது வற்றாத மாப்பெருங் கருணையை அல்லவா காட்டுகிறது! இதை விட அதிசயம் ஒன்று இருக்க முடியுமா?

கருணைக் கடலான கலாதரன் தன்னை ஆட்கொண்டதோடு, தனது உயர்ந்த பழைய அடியார் கூட்டத்தோடு சேர்த்து வைத்தது அதை விட அற்புதம் தானே என்று நெகிழ்கிறார் குருநாதர்.

" மண்ணிலே பிறந்து இறந்து மண் ஆவதற்கு ஒருப்படுகின்றேனை
அண்ணல் ஆண்டு தன்  அடியரில் கூட்டிய அதிசயம் கண்டாமே."

என்ற திருவாசக வரிகள் கல் நெஞ்சையும் உருக்குவதாக உள்ளன.

முழுப்பாடல் இதோ:
" எண்ணிலேன் திருநாம அஞ்செழுத்தும்  என் ஏழைமை அதனாலே
நண்ணிலேன் கலை ஞானிகள்  தம்மொடு நல்வினை நயவாதே
மண்ணிலே பிறந்து இறந்து மண் ஆவதற்கு ஒருப்படுகின்றேனை
அண்ணல்  ஆண்டு தன்  அடியரில் கூட்டிய அதிசயம் கண்டாமே." 

திருமந்திர சிந்தனை

சாத்தனூரில் திருமூலர் குருபூஜை 

சித்தத்தில் சிவானந்தம் சேர்வது எப்படி என்பதை திருமூலதேவ நாயனார் அருமையாக நமக்கு வழங்குகிறார். சிவனருளால் ஞானம் விளையும் என்று திருமந்திரப் பாடல்கள் இதனை வலியுறுத்துகின்றன. உலகில் புண்ணிய பாவங்களை சில ஞானிகள் அறிவார்களாம். அவ்வாறு அறிவதன்மூலம் அவர்களுக்குப் பிறவி நீங்கப்பெற்று முக்தி தருவான் இறைவன் என்கிறார். வினைகள் நீங்கிவிட்டால் சிவலோகம் கிட்டும் என்பதை " சிவனருளால் வினை சேரகிலாமை , சிவனருள் கூடின் அச் சிவலோகமாமே." என்பது திருமந்திர  வாக்கு. எனவே, அவனருளாலே செல்வமும் ,ஞானமும் கிட்டுவது எளிது என்பதை, " பிரான் அருள் உண்டு எனில் உண்டு நற் செல்வம் ; பிரான் அருள் உண்டு எனில் உண்டு நன் ஞானம் " என்ற வரிகளால் அறியலாம்.

" வாடித் தவம் செய்வதே தவம் " என்கிறார் திருமூலர். மற்றபடி தவ வேடங்கள் பூண்பதால் மட்டும் சிவனருள் பெற்று விட முடியாது என்பது இதன் உட்பொருள். ஆகவே, " தவம் மிக்கவரே தலையாய வேடர் " என்று அருளினார் நாயனார். அதே சமயம் சாதனங்கள் வேண்டாம் என்று ஒருபோதும் அவர் கூறவில்லை. பூதி சாதனம், காதில் அணியும் குண்டலம், கண்டிகை, யோகபட்டம், தண்டம் ஆகியவற்றை தவ வேடர்க்கான லக்ஷணங்களாகக் காட்டவும் அவர் தவறவில்லை. இதனால், தவ யோகியர்களுக்கு இச்சாதனங்கள் அத்தியாவசியம் ஆவதை உணர்த்துகிறார் அவர். இந்தக் காலத்தில், தவசிகள் என்று சொல்லிக் கொண்டு ருத்திராக்ஷம் அணியாதவர்களையும், புறத்தே வேடம் பூண்டு, ஆடம்பர வாழ்க்கை நடத்துபவர்களையும் நாம் காண்கின்றோம் என்றால் அது நமது புண்ணியக் குறைவே ஆகும்.

ஆடம்பரம் கொண்டு அடிசில் உண்பான் பயன்

வேடங்கள் கொண்டு வெருட்டிடும் பேதைகாள்

ஆடியும் பாடியும் அழுதும் அரற்றியும்

 தேடியும் காணீர் சிவனவன் தாள்களே.                                                                                  
என்பது திருமந்திரம்.

ஞானம் இல்லாதவன் வேடம் மட்டும் பூண்டிருந்தால் ஒரு பயனும் விளையாது; நாடு  நலம் கெடும்;பஞ்சமே மிஞ்சும் என்று எச்சரிக்கிறார் திருமூலர். ஞானம் வந்து விட்டால் வேடம் அத்தனை முக்கியமில்லை. ஞானத்தை வேண்டுவோர் ஞானமயமாகிய பரமேச்வரனை நண்ணி நிற்பார்கள். இந்த வேடங்கள் எல்லாம் உடலுக்கே. உயிர்க்கு அல்ல. உடல் நீங்கும் போது வேடம் உடனே கழன்று விடும் அல்லவா? இதைத்தான் நமக்கு அவர் எடுத்துக்காட்டுகிறார். இந்த உண்மையை உணராதவர்கள் கடலில் சிக்கிய கட்டையைப் போன்றவர்கள் என்கிறார்.

உடலில் துவக்கிய வேடம் உயிர்க்காகா

உடல் கழன்றால் வேடம் உடனே கழலும்

உடலுயிர் உண்மை என்று ஓர்ந்து கொள்ளாதார்  

கடலில் அகப்பட்ட கட்டை ஒத்தாரே.

என்பது அப்பாடல்.

ஆகவே வேடம் மட்டும் பூண்டு துயரமுற்று என்ன பயன்? நுண்ணுணர்வது அல்லவா முக்கியம்? ஆகவே இது வேண்டாம். அதைத் தவிர்ப்பீர்களாக என்று உபதேசிப்பதை, " வேடம் கொண்டு என்செய்வீர்  வேண்டா மனிதரே" என்று பாடுவதால் அறியலாம். வாய் ஒன்று சொல்லி மனம் ஒன்று சிந்தித்து வேடம் மட்டும் பூண்பதைக் காட்டிலும், சித்தத்தை  ஒருக்கிச் சிவாயநம என்று இருப்பதே மேலானது அன்றோ?    
 
அவ்வாறாயின், ஞானம் எவ்வாறு கைகூடும் எனக் கேட்கலாம். அதையும் விளக்கும் போது, சத்தையும் அசத்தையும் உள்ளவாறு உணர்ந்து, சிந்தை உருக நின்றால் , பக்தியின் பயனாக , சிவஞானத்தை சிவனருளே கை காட்டும் என்பார் திருமூலர். அப்பொழுது ஞானத்தின் பால் இச்சை செல்கிறது. அதனால் உயிர் பக்குவப்படுகிறது. எள்ளளவும் இடைவிடாது சிந்தித்து அறிபவர்க்கு  சிவபதம் சித்திக்கிறது என்ற சைவ சித்தாந்த உண்மையை திருமந்திரம் புலப்படுத்தும் அழகே அலாதியானது.

எனவே, நூலறிவும் முக்கியம் தான், தவமும் தவ வேடமும் அதை விட முக்கியம் தான். இதனை அறியாதவர்கள் சமயத்திற்கேற்ப திசை (எண்ணம்) மாறுபவர்கள். அவர்கள் எங்கு சென்றாலும் வினை நீக்கம் பெறும் வழியைக் காண மாட்டார்கள். ஆக்கைக்கே இரை  தேடி அலைபவர்கள் அவர்கள். இறுதியில் காக்கைக்கே இரையாகிப் பிறவியை வீணடிப்பார்கள். இது எதைப்போல இருக்கிறது தெரியுமா? ஆற்றில் முதலையைக் கண்டு அஞ்சி ஓடிய ஒருவன், எதிரில் கரடியைக் கண்டது போன்றது என்று உவமையால் விளக்குவார் திருமூலர். அப்பாடலை நோக்குவோமாக:

ஆற்றில் கிடந்த முதலை கண்டு அஞ்சிப் போய்      

 ஈற்றுக் கரடிக்கு எதிர்ப்பட்ட தன்னொக்கும்  

 நோற்றுத்தவம் செய்யார் நூல் அறியாதவர்
 
 சோற்றுக்கு நின்று சுழல்கின்றவாறே.                                                                      

வேடமும் வழிபாடும் ஞானம் பெறுவதற்கான ஆரம்பப் படிகள். பெருமானை உள்ளத்தில் எழுதி வைத்து நெக்குருகி தியானிப்போர்க்கு சிவன் முன் நின்று அருளுவான் என்பதை , மனத்தகத்தே கோயில் கட்டிய பூசலார் நாயனாரது சரிதம் மூலம்  பெரிய  புராணமும் தெளிவாக நமக்கு  உணர்த்துகிறது. திருமந்திரப்பாடல்களை ஓதுவதோடு , நாடும் நகரமும் நற் திருக்கோயிலும் தேடித் திரிந்து சிவபெருமானை வழிபட்டு , சித்தத்தில் அவனை இருத்தி ஞானம் வேண்டினால், பெருமானது கருணை அதனை வழங்கி முத்திப்பேறு வழங்கும் என்பது இதன் மூலம் பெறப்படுகிறது. 

"அடியேற்கு முன்னின்று அருள்"

தமிழிலும்,வடமொழியிலும் பல கடவுளர்கள் மீது கவசம் பாடப்பெற்றிருப்பது பலரும் அறிந்ததொன்றாகும். இவை கவசம் போல இருந்து,ஓதுபவர்களை இன்னல்களிலிருந்து காப்பாற்றுவன. தமிழ்மொழியில் உள்ள விநாயகர் கவசம்,கந்த சஷ்டி கவசம்,ஷண்முக கவசம்,சிவ கவசம் ஆகிய நூல்கள் அன்பர்களால் பாராயணம் செய்து வரப்படும் நூல்களுள் சிலவாகும்.

செந்திலாண்டவனின் பெருங்கருணையினால் ஊமைத்தன்மை நீங்கப்பெற்ற குமரகுருபர சுவாமிகள் அப்பெருமான் மீது பாடிய கந்தர் கலி வெண்பா என்ற நூல் 122 கண்ணிகளால் ஆன அற்புதமான தோத்திரம். இதனை அனுதினமும் பாராயணம் செய்யும் அடியார்கள் பலர். இதில் சிவபெருமானின் பரத்துவமும், கந்தப்பெருமானின் தோற்றமும் , சூர பதுமாதிகளைப் போரிட்டு வென்றமையும் கூறுவதோடு,சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்களையும் நிரம்ப அமைத்திருக்கிறார் அடிகள். செங்கமலப் பிரமனும்,பழ மறையும் இன்னமும் காண மாட்டா பரஞ்சுடராய் ஒளிரும் பரமசிவம் , அனாதியாகவும், ஐந்தொழிற்கும் அப்புறத்தனாகவும்,எவ்வுயிர்க்கும் தஞ்சம் அளிக்கும் தனிப்பெரும் கடவுளாகவும் ,உயிர்கள் மேல் வைத்த தயாவினால் மலபரிபாகம் வரும் காலத்தில்,குருபரனாகி, ஆணவ மலத்தை நீக்கி ,மெய்ஞ்ஞானக் கண் காட்டி, ஆட்கொண்டருளும் தன்னிகரற்ற கருணையைப் பரவுகிறார் குமரகுருபர அடிகள்.

ஆறு தாமரை மலர்கள் மீது மட்டுமா எழுந்தருளினான் கந்தன்? அடியார்களின் மனமாகிய தாமரையிலும்  எழுந்தருளி இருக்கிறான் அல்லவா?  "அன்பர் அகத் தாமரையின் மீதிருக்கும்  தெய்வ விளக்கொளியே " என்று பாடுகிறார் குமரகுருபரர். அப்பெருமான் ஐந்தொழிற்கும் நீங்காத பேருருவாய் நிற்பவன். ஐந்தொழிலையும் நடத்துபவன். அட்டமூர்த்தியாகவும் விளங்குபவன். மெய்ஞானத்தைத் தரும் அட்ட யோகத் தவமெனப் பொலிபவன். செந்தூரில் கருணை வெள்ளம் என வீற்றிருப்பவன். பானுகோபன்,சிங்கமுகன் ஆகியோரை வென்று வாகை சூடியவன். சூரனைத் தடிந்த சுடர் வேலவன். தேவர் சிறை மீட்ட தேவதேவன்.மறைமுடிவாகிய சைவக் கொழுந்தும், தவக்கடலும் அவனே. தெய்வக்களிற்றையும், வள்ளிக்கொடியையும் மணந்து ஆறு  திருப்பதிகளைப் படைவீடுகளாகக் கொண்டவன். ஆறெழுத்தும் சிந்திப்பவர் சிந்தையில் குடி கொள்பவன்.  இவ்வாறு கந்தன் கருணையைப் பரவுகிறது கலிவெண்பா.
 
நூலின் நிறைவில் காணப்படுவது கந்தவேளிடம் செய்யப்படும் பிரார்த்தனை. நமக்குப் பகையாகி  நிற்கும் பலகோடிபிறவிகளிலிருந்தும், பலகோடி துன்பங்களிலிருந்தும் , பலப்பல பிணிகளிலிருந்தும் செய்வினை, பாம்பு, பிசாசு,பூதங்கள், தீ,நீர், ஆயதங்கள் , கொடிய விஷம், துஷ்ட மிருகங்கள், முதலியவற்றால் வரும் தீங்கிலிருந்தும் காப்பாற்றவேண்டி, பச்சை மயிலேறி, பன்னிருதோளனாய், ஈராறு அருள் விழி காட்டி, இடுக்கண் எல்லாவற்றையும் பொடியாக்கி, வேண்டும் வரம் யாவும் தந்தருளி, உள்ளத்தே உல்லாசமாக வீற்றிருந்து பழுத்த தமிழ்ப்புலமையை  அருளி, இம்மை,மறுமையில் காத்தருளி, பழைய அடியாருடன் கூட்டிப் பரபோகம் துய்ப்பித்து பூங்கமலக் கால் காட்டி ஆட்கொண்டு அடியேனுக்கு முன் நின்று அருள்வாயாக என்று வேண்டுகின்றார் குமர குருபர சுவாமிகள்.

இந்நூலை அவசியம் ஒவ்வொருவரும் தினந்தோறும் பன்னிரு திருமுறை- திருப்புகழ்  பாராயணத்தோடு ஓதிவரின், சிவனருளையும் குகனருளையும் ஒருசேரப் பெறுவது திண்ணம். அவசர கதியில் இயங்கும் இவ்வுலகில் நேரமின்மை காரணமாகக் கூறப்படும் போது ,இந்நூலில் கவசமாக அமைந்துள்ள  கடைசி 12 கண்ணிகளையாவது ஓத வேண்டும். எனினும் முழுவதும் ஓதுதலே சிறப்பு.

   '' பூங்கமலக் கால் காட்டி ஆட்கொண்டு அடியேற்கு முன்னின்று அருள். " 

உபாயம் செய்யும் உமை அன்னை

" ஸதாசிவ பதிவ்ரதை" யான பரமேச்வரியை ,  " சிவஞான ப்ரதாயினி" யாகத் துதிக்கிறது லலிதா சஹஸ்ர நாமம்.  சிவனருளே சக்தியாவதை சைவ சித்தாந்தமும் எடுத்துரைக்கிறது. பாலுக்காக சீர்காழி ஆலயக்கரையில் அழுத குழந்தைக்குப் பாலோடு சிவஞானத்து இன்னமுதத்தையும் சேர்த்து ஊட்டினாள் அம்பிகை என்று பெரியபுராணத்தால் அறிகிறோம். அதனால் சிவஞானசம்பந்தர் என்று பெயர் பெற்றது அக்குழந்தை.அதேபோல மூக கவிக்கு அருளியவுடன்  " முக பஞ்ச சதி " என்ற அற்புதமான தோத்திரங்கள் உருவாயின. அறிவு விளக்கம் பெறாத ஒருவன் திருவானைக்காவில் வாயிற்படியருகே உட்கார்ந்திருந்தபோது அவனை வாயைத் திறக்குமாறு கூறி, தனது தாம்பூலத்தை அகிலாண்டநாயகி வாயில்  உமிழ்ந்தவுடன், அவன் கலைகள் யாவும் சித்திக்கப்பெற்றுக் கவி காளமேகம் ஆயினான் என்று பெரியோர் கூறுவர் .

இப்போது திருமூலரது வாக்கைக் கேட்போம்: " தஞ்சம் என்று எண்ணித் தன் சேவடி போற்றுவார்க்கு இன்சொல் அளிக்கும் இறைவி"  என்பது திருமந்திரம்.  அவ்வாறு போற்றுபவர்களுக்குப் பவமாகிய துன்பம் நீங்கும் என்பதை, " பணிமின், பணிந்தபின் வெய்ய பவம் இனி மேவகிலாவே"  என்கிறார். "பவ நாசினி' என்று லலிதா சஹஸ்ர நாமமும் இவ்வாறே அம்பிகையைத் துதிக்கும்.

இவ்வாறு வினை கடிந்த மனோன்மனி நங்கை ,நம் தலைமீது மலர்ப்பாதம் வைத்து ஆண்டருளி, சிவஞானத்தை அருளுவதை, " மேலைச் சிவத்தை வெளிப்படுத்தாளே " என்று அருளினார் திருமூல நாயனார்.

உலகியலில் பார்த்தால் , தனது குழந்தை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும்போது, அதனைப் பார் த்துப் பார்த்து மகிழ்வது   அன்னையின் இயல்பு. கண் விழித்தபிறகு, அதனை அரவணைத்துக் கொஞ்சி மகிழ்வது வழக்கம். ஆனால் தூக்கத்தைக் கலைக்கத் தயங்குவாள். ஆனால் அகிலங்களுக்கெல்லாம்  அன்னையாகிய சிவசக்தி என்ன செய்கிறாளாம் தெரியுமா? உறங்கும் அவ்வுயிரைத் தன்  வளைக் கரத்தால் கழுத்தோடு எடுத்து அணைத்து , தனது வாயிலிருந்து சிவஞானத் தாம்பூலத்தை வாயிலே உமிழ்ந்து, ," உறங்கியது போதும். " என்று அருளிச் செய்கிறாளாம். இது உயர்ந்த "உபாயம் " ஆகிறது என்கிறார் திருமூலர்.  இதைத்தான் மாணிக்கவாசகரும்,திருவெம்பாவையில், " கண்ணைத் துயின்று அவமே காலத்தைப் போக்காதே" என்றார். இப்போது நாம் அவ்வுயரிய திருமந்திரப்பாடலை நோக்குவோம்:

உறங்கும் அளவில் மனோன்மனி வந்து
கறங்கு வளைக்கைக் கழுத்தாரப் புல்லிப்
பிறங்கொளித் தம்பலம் வாயில் உமிழ்ந்திட்டு
உறங்கலையா என்று உபாயம் செய்தாளே.

இப்பாடலில் வரும் " உறங்கலையா" என்பதை உறங்கவில்லையா என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. ஏனென்றால் ஏற்கனவே உறக்கத்தில் இருப்பவனை ஒருவரும் அவ்வாறு கேட்க மாட்டார்கள். ஆகவே அச்சொல்லை " உறங்கல் ஐயா " என்று பிரித்துப் பொருள் காண வேண்டும். உறங்கல் என்றால் உறங்காதே என்று பொருள்படும். இவ்வாறு நம்மை உய்யக்கொண்டு அஞ்சேல் என்று அபயம் அளித்து, சிவ  நெறி  காட்டுகிறாள் அம்பிகை. 

ஆரூர் தொழுது உய்யலாம்

நமக்கு அவ்வப்போது உயர்ந்த எண்ணங்கள் தோன்றுவதுண்டு. ஞானோதயம் என்றுதான் வைத்துக்கொள்வோமே! " தெய்வம் தந்த வீடு" என்போம். மனைவி, செல்வம் அமைவதெல்லாம் இறைவன் தந்த வரம் என்போம். ஆனால் அடுத்த கணமே அந்த எண்ணங்கள் மாயமாய் மறைந்து விடுகின்றன. நான் சம்பாதித்துக் கட்டின வீடு என்கிறோம். நான் உழைத்து சம்பாதித்தது என்கிறோம். எனது மனைவி,என் மக்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் நான்,எனது மட்டுமே மேலோங்கி நிற்கிறது.  திரு ஞானசம்பந்தப்பெருமான் நமக்கு உபதேசிப்பதைக் கேட்போமா?

" நம் பொருள் நம் மக்கள் என்று நச்சி இச்சை செய்து நீர்  

 அம்பரம் அடைந்து சால அல்லல் உய்ப்பதன் முனம்    

  உம்பர்நாதன் உத்தமன் ஒளிமிகுந்த செஞ்சடை                                                                
  நம்பன் மேவு நன்னகர் நலம்கொள் காழி சேர்மினே."

இப்படி எனது எனது என்று இருந்துவிட்டு,முடிவில் துன்பத்தை அடைவதன் முன், தேவதேவனும் , ஒப்பற்ற உத்தமனும், செஞ்சடை வேதியனும் ஆகிய பரமேச்வரன் விரும்பிஉறையும் சீர்காழிப் பதியைச் சென்று அடைந்து உய்வீர்களாக என்பதே அந்த உபதேசம். இவ்வாறு உய்யும் எண்ணம் புண்ணியம் செய்தவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும். பிறர்க்கு ஏன் கிடைப்பதில்லை என்று நாம்  எண் ணலாம். அதற்கும் சம்பந்தப்பெருமானே விளக்கம் தருவதைக் காண்போம்:

" முன்னை நீர் செய்த பாவத்தால் மூர்த்தி பாதம் சிந்தியாது

   இன்ன நீர் இடும்பையில் மூழ்கிறீர்..."

சிவனது தாள்களைச் சிந்தியாத பேதைமார்கள் பாவத்தில் மூழ்கித் துயர வலையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள் . பெருமானை சிந்திக்காததும், தொழாததும்,ஐந்தெழுத்தைச் சொல்லாததும் ஆகிய  பிழைகளின் பலனே  பாவ வினைகளை மேலும் பலப்படுத்தி இன்னல்களைத் தாண்டமுடியாமல் பலவீனப்படுத்துகின்றன. உடற்பிணிக்கும்,உள்ளப்பிணிக்கும் வித்திடுகின்றன.

பிறவி துன்பத்துக்கு ஏதுவாகும் என்பதால் ,"பிறவாமை வேண்டும் " என்று வேண்டினர் பெரியோர்கள். இருப்பினும் மனிதவாழ்க்கையை மெய் என்று எண்ணி ,இன்பத்தை நாடுவதே குறிக்கோள் என்பதாக மனித்தப்  பிறவி அமைந்துவிடக்கூடாது. பிற உயிர்களுக்குக் கிடைக்காத பேறு ,இந்த மனிதகுலத்திற்குக் கிடைத்திருப்பதை எண்ணி எண்ணி அப்பேற்றைத் தந்த இறைவனை மறவாத சிந்தையர்களாக வாழ வேண்டும். துறவிகளுக்கு மட்டுமே இது சாத்தியம் என்று நினைத்து விடக் கூடாது. இதனை அடைய எளிய மார்க்கம் ஒன்று உண்டு. அது என்னவென்றால் மறவாத சிந்தையோடு பெருமானது திருவாரூர் சென்று தொழுவதே ஆகும் என்று நம்மை ஆற்றுப் படுத்துகிறார் சம்பந்தர். அப்பெருமான் கங்கையைச் சடையில் ஏற்றுப் புவியைக் காத்தவன். தருமமே வடிவமாக உடைய புண்ணிய மூர்த்தி. எனவே மனம் மையல் கொண்டு என்ன ஆகிவிடுமோ என்று அஞ்ச வேண்டாம். நீலகண்டப்பெருமானது திருவருள் நம்மையும் காக்கும்.

" பிறவியால் வருவன கேடுள ஆதலால் பெரிய இன்பத்

  துறவியார்க்கல்லது துன்பம் நீங்காது எனத் தூங்கினாயே                                          

 மறவல்  நீ  மார்க்கமே நண்ணினாய் தீர்த்த நீர் மல்கு சென்னி                                  

அறவன் ஆரூர் தொழுது உய்யலாம் மையல் கொண்டு அஞ்சல் நெஞ்சே." 

செல்வன் கழல் ஏத்தும் செல்வம்

மாடு என்ற சொல் ஒருகாலத்தில் செல்வம் என்ற பொருளில் வழக்கத்தில் இருந்தது. கல்வியைக் காட்டிலும் செல்வம் வேறு இல்லை என்று சொல்ல வந்த திருவள்ளுவரும் மற்றவையெல்லாம் செல்வம் ஆக மாட்டா என்று கூறும் போது, " மாடல்ல மற்ற ..." என்றார். ஒருவனிடம் எத்தனை மாடுகள் இருக்கின்றனவோ அவ்வளவுக்கு அவன் பணக்காரன் என்று கருதப்பட்டது. அதனால், கால்நடைகளே செல்வம் என்று சொல்லும் வழக்கம் வந்தது.

பணத்துக்காகப் பேயாய் அலையும் இந்தக் காலத்தில் எந்த வழியிலாவது அதை அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற நோக்கமே மேலோங்குகிறது. அதற்காக எதையும் செய்யத் தயாராகி விட்டனர் மக்கள். பொய், சூது,வஞ்சகம் போன்ற எல்லா இழிந்த செயல்களையும் செய்யத் துணிந்து விட்டனர். பிறரை ஏமாற்றியோ, பொய் சொல்லியோ ,உறவுகளையெல்லாம் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டோ இவர்களது பயணம் தொடர்கிறது.

திருநாவுக்கரசர் இப்படிப்பட்டவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார். செல்வம் ஈட்டுவதற்காக உலகத்தில் உள்ள அத்தனை பொய்களையும் சொல்பவர்களை வெட்கம் கெட்டவர்களே என்று வன்மையாகச் சாடுகிறார். செல்வம் எந்த வழியில் வந்தாலும் கைக்கு வந்தவுடன் மகிழ்ச்சியைத் தருவதை மட்டும் நினைத்து அது தகாத வழி என்று நினைக்காத மாந்தரை நாணம் இல்லாதவர் என்று குறிப்பிடுவது சரிதானே!

மாட்டைத் தேடி  மகிழ்ந்து நீர்  நும்முளே
நாட்டுப் பொய் எல்லாம் பேசிடும் நாணிலீர்
என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

மனித உடலைக் கூடு என்று சொல்வது உண்டு. நரம்பும்,சதையும்,இரத்தமும் கொண்ட இப் பிண்டத்தைத் தோலாகிய போர்வை மூடியதால் கூடு போலத் தோற்றமளிக்கிறது. இப்பிண்டத்திற்குத்தான் எத்தனை எத்தனை ஆசைகள் !  அது மட்டுமல்ல. பேராசையும் கூடத்தான்!  அதைத்தான் மாணிக்கவாசகரும், "பேராசையாம் இந்தப் பிண்டம் அற .."  என்று பாடினார். இந்தக் கூட்டை இயக்குவது எது? உயிர் என்று  பதில்  சொல்கிறோம். உடலை விட்டு உயிர் நீங்கிவிட்டால் பெட்டப் பிணம் என்று பெயர் இடுகிறோம். அவ்வுடலுக்குக் கிடைத்து வந்த " அவர்" மரியாதை அகற்றப்பட்டு, " அது" என்று ஆகி விடுகிறது. உயிரோ இக்கூடு நீங்கி வேறொரு  கூட்டுக்குள் பயணம் செய்ய ஆயத்தமாகிறது.

பிறவி எடுத்து விட்டால் மரணம் என்பது நிச்சயம். " மண்ணாவது திண்ணம்" என்கிறார் சுந்தரர். யானை ஏறி உலா வரும் அரசர்களும் இதற்கு விதி விலக்கு அல்ல.

" மத்த யானை ஏறி மன்னர் சூழ வருவீர்கள்
  செத்தபோதில்  ஆரும் இல்லை சிந்தையுள் வைம்மின்கள்.."  என்றும் எச்சரிக்கிறார். இதனை அப்பரடிகளும், "செத்தால் வந்து உதவுவார் யாரும் இல்லை சிறு விறகால் தீ மூட்டிச் செல்லா நிற்பர்" என்றார். எனவே தேடிய செல்வத்தை யாரும் உடன் கொண்டு போகப்போவதில்லை. சிவ தர்மம் செய்து சிவனருள் பெறுவோம் என்ற நிலை எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும். அதற்கும் அவனருள் வேண்டும் அல்லவா? அப்படிச் செய்பவரது தலைமுறைகள் எக்குறையும் இன்றி விளங்கும். இதை அனுபவித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே விளங்கும்.

காக்கைக்கும் நரிகளுக்கும்,மண்ணுக்கும் இரையாகப் போகும் இவ்வுடலை வைத்துக் கொண்டு எத்தனை ஆணவத்தோடு மக்கள் இருக்கிறார்கள் பார்த்தீர்களா? எனவே அப்பர் பெருமான் நமக்கு உபதேசிப்பது என்னவென்றால், இக்கூட்டை விட்டு உயிர் பிரியும் முன்பாக காட்டுப்பள்ளியில் கோயில் கொண்டுள்ள சிவபெருமானது கழலைத் தஞ்சம் அடைய வேண்டும் என்பதே. திருக்காட்டுப்பள்ளி என்பது திருவையாற்றுக்கு அருகிலுள்ள கண்டியூருக்கு மேற்கே கல்லணை செல்லும் பாதையில் உள்ள ஒரு சிவ ஸ்தலம். சம்பந்தர்,அப்பர் இருவராலும் பாடல் பெற்றது. சுவாமிக்கு இங்கு அக்னீச்வரர் என்ற திருநாமம் வழங்கப்படுகிறது. இப்பொழுது முழுப் பாடலையும் பார்ப்போமா?  

மாட்டைத் தேடி  மகிழ்ந்து நீர்  நும்முளே
நாட்டுப் பொய் எல்லாம் பேசிடும் நாணிலீர்
கூட்டை விட்டு உயிர் போவதன் முன்னமே
காட்டுப் பள்ளி உளான் கழல் சேர்மினே

நம்மால் முடிந்த அளவு சிவதர்மம் செய்வோம். அது ஒரு நாளும் வீண் போகாது. நம்மையும் நம் பரம்பரையையும் என்றென்றும் உடன் இருந்து காக்கும்.